052 Miedzynarodowy Pakt Praw Cywilnych i Politycznych z komentarzami (moze byc edytowany niebawem)

 

Ten Pakt to umowa PL administracji ze zgromadzeniem Narodow Zjednoczonych. To tlumaczenie powstalo z koniecznosci gdyz oficjalna wersja jest falszywka. Uznajemy ze oryginal jak wg ponizszego linku jest w wiekszosci zgodny z prawem naturalnym, natomiast polska oficjalna wersja jest falszywka i nie nadajaca sie do stosowania. Oficjalnie mozemy rzadac uzywania oryginalu lub tej wersji lub samemu tlumaczyc a nawet z tlumaczem przysieglym.

Mozna zglaszac inne komentarze ktore moga tu byc uwzglednione wedlug naszego uznania. 

Zwracamy uwage ze to sa prawa czlowieka a nie ustawy czlowieka. Pakt czyli spolecznosc swiata nie stworzyla tych praw jak to sugeruje nasza po czesci falszywa Konstytuja jedynie uznala. I tak w preambule jasno pisze ze : uznajemy....

Usuwajac wyrazenia takie jak "ustwa" zblizamy sie mocno do praworzadnosci.

Ustwy choc nie wszystkie prowadza do niewolnictwa a to jest w Pakcie i PL kodeksach mocno zakazane w kazdej formie.

Kazde pozwolenie, kazde zabronienie jak pozwolenie wyciecia twego drzewa, pozwolenie na budowe czy zakaz hodowli zwierzat na moj sposob zgodnie z natura, sa jaskrawymi objawami niewoli i przestepstwa.

Obecne przestepstwa Sejmowe wygladaja na realizacje Protokolow....

Zgodne z prawem i Paktem w Konstytycji są: Wstep, art 1;4;7;30;31;32 lecz niezgodne art 174; 104 i ten o zrodlach prawa chyba 87.

https://www.ohchr.org/en/instruments-mechanisms/instruments/international-covenant-civil-and-political-rights

Tłumaczenie: Michał Kinasz (do artykułu 27), Paweł Kowalik (artykuły od 28 do 53)

Weryfikacja tłumaczenia i uwagi: Paweł Kowalik 

Uwaga dotycząca słowa osoba (ang. person, łac. persona), które często pojawia się w poniższym pakcie.

W zwykłym codziennym, powszechnym użyciu termin osoba jest rozumiany jako pojedynczy człowiek. Jednak to słowo jest wieloznaczne. Pierwotne znaczenie słowa osoba oznacza maskę jaką zakładał aktor w teatrze starożytnym np. grając rolę kobiety (wtedy aktorami byli wyłącznie mężczyźni) (patrz słownik Webstera 1828 r.) W legislacji (ustawach, rozporządzeniach itp.) słowo osoba też ma różne znaczenia. Zgodnie z definicjami z amerykańskiego słownika prawa Blacka (wydanie VII) termin ten oznacza:

    • człowieka (nie wiadomo czy żywego czy martwego);

    • podmiot taki jak korporacja, mający prawa i obowiązki człowieka;

    • żywe ciało człowieka;

Zgodnie z definicją z II wydania słownika prawa Blacka osoba oznacza legalną fikcję – domniemanie lub wiara w to że coś co jest nieprawdziwe jest prawdziwe. 

Czytaj to jako bezprawne domniemanie, że wolny człowiek jest niewolnikiem państwa i musi przestrzegać ustaw, rozporządzeń, zarządzeń czy tam innych przepisów ustanawianych przez przestępców zwanych politykami. Oni to w tych swoich przepisach uzurpują sobie prawo do odbierania nam wolnym ludziom naszych przyrodzonych, prawa człowieka, nadanych nam przez Stwórcę. Wynikają one z prawa naturalnego i są spisane w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ONZ z 1948 r. Politycy w ustawach nakazują nam, zakazują, rozkazują jak pan niewolnikowi i każą (za pośrednictwem aparatu urzędniczego i siłowego) gdy ich rozkazów nie wykonujemy – patrz artykuł 1 kodeksu karnego. Stanowi on, że przestępstwem jest popełnienie czynu zabronionego przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zabronionego przez ustawę, czyli przez tych którzy ją napisali i zatwierdzili tj. polityków. A co gdy są oni przestępcami zatwierdzającymi ustawy łamiące prawa człowieka? A bardzo często tak niestety jest. Nie popełnia przestępstwa ten kto nie wykonuje poleceń przestępców! Ustawa łamiąca prawo naturalne, niemoralna nie jest prawem. Stwierdził to już w 1946 roku niemiecki prawnik Gustaw Radbruch. 

 

System prawny obowiązujący w Europie i ogólnie zachodniej cywilizacji opiera się na prawie rzymskim (starożytnego Rzymu). W starożytnym Rzymie zaś słowo osoba oznaczało w praktyce niewolnika, a dokładnie rzecz lub mówiące narzędzie (patrz  Witold Wołodkowiecz, Maria Zabłocka „Prawo rzymskie – instytucje”, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996 r.)

Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych w 1941 r. wydał wyrok w sprawie United States vs Cooper Corporation (312 U.S. 600, 1941) w którym sędzia stwierdził, że „termin osoba nie obejmuje suwerena w powszechnym użyciu ani gdy jest stosowany w ustawach”. Termin suweren oznacza wolnego człowieka.

W związku z powyższym nie wiadomo jak należy rozumieć słowo osoba w każdym przypadku 

w którym występuje ono w poniższym tekście paktu (tak w oryginalnej wersji angielskiej jak i w poniższym polskim tłumaczeniu). Wobec powyższego powinna być podana definicja słowa osoba. Można domniemywać, że niestety chodzi o niewolnika, a nie o wolnego człowieka. Sugeruje to 

np. zapis z artykułu 24, że dziecko po urodzeniu ma być zarejestrowane w urzędzie, a nie zgłoszone w urzędzie. O rejestracji będzie wyjaśnienie później przy artykule 24.   

Uwaga dotycząca słowa obywatel

W tytule tego międzynarodowego dokumentu jest użyte słowo obywatel. Co ono oznacza? Jak można się domyślać obywatel to ktoś kto się bez czegoś obywa. Ostatnia plandemia jasno pokazała, że chodzi o obywanie się bez praw człowieka. Zgodnie z definicją ze słownika języka polskiego PWN jest to „członek społeczeństwa danego państwa, mający określone prawa i obowiązki zastrzeżone przez konstytucję”. Konstytucję napisali politycy. W konstytucji z 1997 r. jest mnóstwo odniesień do ustaw. Zatem obywatel jest to ktoś kto ma tylko takie prawa i takie obowiązki jakie mu przyzna i narzuci władza w konstytucji i ustawach. Zatem nie jest to człowiek wolny, ale niewolnik. Obywatel np. musi płacić podatki (chociaż nie ma żadnej kontroli nad tym na co one idą, bo rząd nie składa obywatelom rocznych sprawozdań z tego ile pieniędzy pozyskał z podatków, 

a ile i na co wydał), musi iść na wojnę gdy politycy mu każą (a teraz akurat knują, aby nas wciągnąć w wojnę Ukrainy z Rosją – teraz akurat nie ma powszechnego poboru, ale zawsze mogą go przywrócić) i wiele innych rzeczy (jak np. prosić władzę o pozwolenie na zbudowanie swojego domu, za swoje pieniądze na swojej własnej działce). 

Jak podaje Encyklopedia prawa międzynarodowego  i stosunków międzynarodowych (Andrzej Abraszewski, Alfons Klawkowski, Państwowe Wydawnictwo Wiedza Powszechna, 1976 r. ): „Obywatelstwo lub obywatel to poddaństwo lub poddany”. 

W dowodzie osobistym też mamy wskazanie że traktowani jesteśmy jak niewolnicy czy poddani. Forma zapisu imienia i nazwiska w dowodach osobistych to KOWALSKI JAN (w takiej kolejności tj. najpierw nazwisko, a potem imię/imiona). Jest to zapis w całości wielkimi literami. Tak zapisywano imiona i nazwiska niewolników w starożytnym Rzymie. Mieli oni prawny status Capitis De Minutio Maxima, czyli maksymalne pozbawienie praw. W języku polskim w całości wielkimi literami dotyczy nazw firm. Imiona i nazwiska żyjących ludzi tak po polsku, po łacinie jaki i po angielsku piszę się w formie Jan Kowalski (najpierw imię, potem nazwisko). 

W dowodzie osobistym mamy wpisane obywatelstwo polskie. Jednak czy ktokolwiek nas kiedykolwiek pytał czy chcemy grać rolę obywatela i przestrzegać wszystkich ustaw, rozporządzeń, zarządzeń i innych przepisów ustalanych i narzucanych nam przez przestępców w parlamencie 

i rządzie? Nie! Zatem to jest bezprawne, bo pod przymusem. Ewentualnie jest to domyślna 

i nieświadoma zgoda, czyli też bezprawie. Co 10 lat musimy odnowić dowód osobisty bo traci on ważność. Wtedy wypełniamy wniosek o wydanie nowego dowodu osobistego (wielkimi literami jak niewolnicy!) i składamy w urzędzie podpisując się. Najprawdopodobniej system traktuje to jako wyrażenie zgody na bycie niewolnikiem przez kolejne 10 lat. 

[Komentarz MK]  oficjalna wersja tego paktu ma inny tytul niż oryginalna a tytul oryginalu widnieje nawet w nazwie linka do oryginalu na początku. Roznica jest w slowach „cywilnych” zamienionych na „obywatelskich”. Formalnie jest to roznica i wielu obserwatorow może mieć wielkie zastrzezenia. My uzywamy prawidlowe, rzeczowe tlumaczenie. 

***

MIEDZYNARODOWY PAKT

PRAW OBYWATELSKICH  [CYWILNYCH ] I POLITYCZNYCH

[International Covenant on Civil and Political Rights]

otwarty do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 c.

W Imlenlu Polsklej Rzeczypospolitej Ludowel

RADA PAÑSTWA

POLSKIEJ RZECZYPOSPOLITEJ LUDOWEJ

podaje do powszechnej wiadomoscls

W dniu 19 grudnia 1966 roku zostal otwarty do podpisu w Nowym Jorku Miedzynarodowy Pakt Praw Obywatel-

skich i Politycznych.

o zaznajomieniu sie z powyzszym Paktem Rada Panstwa uznala go i uznaje za stuszny zarówno w calosci, ja

kazde z postanowien w nim zawartych; oswiadcza, ze wymieniony Pakt jest przyjety, ratyfikowany i potwiertzon)

oraz przyrzeka, te bedzie niezmiennie zachowywany.

Na dowód czego wydany zostal Akt niniejszy, opatrzony pieczecia Polskiej Rzeczypospolite] Ludowel

Dano w Warszawie dnia 3 marca 1977 roku.

Przewodniczacy Rady Panstwa: H. Jablonskl

L. S.

Minister Spraw Zagranicznych: E. Wo|taszek

(Tekst Paktu jest zameszczony w zalaczniku do nintejszego numeru.)

***

Pare zasadniczych uwag odnosnie tego paktu czyli umowy między narodami.

- W tytule oryginalu widnieja prawa a po ang. rights, i prawa cywilne i polityczne a nie obywatelskie.

- Czy narody swiata ratyfikowaly polska wersje (falszywke) czy Polski rzad ratyfikowal jak wszystkie inne narody oryginalna angielska wersje? Oczywiscie oryginalem jest angielska wersja i w przypadku watpliwosci przedstawiamy oryginal a nie falszywke w języku Polskim.

- latwo widac w art 6 ze falszywka podstepnie wprowadza pojęcie ustawy, ze to niby ustawa ma chronic prawa. To bezczelne falszerstwo. Prawa były, są i beda przyrodzone i niezbywalne i nikt tego nie mogl i nie może zmieniac, oprócz przestepcow [przypisek tlumacza]. Ustawy zas są niczym innym jak widzimisie ustawodawcow. I czyzby czyjes widzimisie mialo chronic praw??? A przecież funkcja praw jest ochrona ludzi.

Lecz skoro rzad Polski uznal bez zastrzezen ten caly pakt to jeszcze dal gwarancje i pieczec i przyzeczenie ze dolozy staran aby zasady  zawarte były urzeczywistnione. To duchem tego paktu są prawa czlowieka, istoty ludzkiej, wszystkich czlonkow wspolnoty ludzkiej, i uznanie i poszanowanie praw i wolnosci i godnosci ludzkiej.  Taki jest duch i motyw tego paktu. Z wielkim entuzjazmem został on przyjety przez Rade Panstwa. W tym swietle to wypadaloby uznac ze w oficjalnym tlumaczeniu, obywatel jest rownoznaczny z wolnym czlowiekiem.

Jednak w art 6 pl officjalne tlumaczenie mowi ze prawo do zycia chronione jest przez ustawe…

w oryginale to brzmi inaczej:  This right shall be protected by law.

Znaczeniowo można to tlumaczyc ze prawo do zycia jest chronione prawnie. Anglicy maja dwa slowa a my uzywamy tej formy. Wprowadzenie pojecia ustawa moglobyc niefortunnym tlumaczeniem lub  celowym znieksztalcaniem oryginalnej tresci. Znajac wielkie bezprawie w Polsce uznajemy ze pojecia „ustawa” zostaly celowo wcisniete wbrew przyrzeczeniom i zapewnieniom do Polskiej wersji tego Paktu a także do Konstytucji i kodeksow.

Pakt ten nie jest paktem ustaw tylko praw. Dlatego tez konieczne jest uznanie oficjalnej Polskiej wersji tego Paktu za falszywke i uzywanie oryginalu lub niniejszego naszego tlumaczenia.

Uwazamy za konieczne powiadomienie o tym odpowiednich wladz administrcji panstwowej w celach korekcji.

Skoro Rada Ministrow przyrzekla zachowac w calosci i w niezmienionej formie, to my mamy interes i obowiazek wymagac prawidlowej formy zgodnej z duchem oryginalu przetlumaczyc wiernie i oglosic prawidlowa forme Polska tego paktu a przede wszystkim usunac wszelke odnosniki do ustaw a szczegolnie jako ustawy mialyby regulowac prawem a taka narracja jest sprzeczna z oryginalna wersja Paktu. Oczywistym jest ze jest to Pakt Miedzynarodowy i Narody Swiata nie podpisywaly Polskiej falszywej wersji tylko oryginalna angielska. Wiec oryginalem jest wersja angielska. Przyrzeczenie Rady Ministrow albo uznajemy za falszywe albo należy tlumaczy ukarac za zdrade narodu i wprowadzenie narodu w blad. 

Jesli administracja panstwowa nie dokona wymaganych korekcji w rozsadnym czasie, to należy powiadomic wysokiego sekretarza ONZ o fakcie ze nasz rzad oszukal spolecznosc Narodow Zjednoczonych nie tylko oszukujac Polakow falszywa wersja PL ale tez sporzadzajac dokumenty prawne niezgodne z obietnica czyli prawami miedzynarodowymi. 

Po czesci Konstytucja zawiera wspaniale artykuly zgodne z zasadami Paktu ale z drugiej strony zawiera artykuly mylace a tez i wrecz lamiace prawa czlowieka czyli zasady Paktu.

Te razaco lamiace prawa to praktycznie wszystkie odniesienia do pojecia „ustawa” w tym art 174; 104; 87.

Perfidny falsz art 87 można zobaczyc nawet w tym ze Narody Swiata nie ustanowily praw czlowieka tylko je uznaly. Natomiast przestepcy ustawowi ustanowili prymat ustaw nad prawami czlowieka w tym jak sama Konstytucja podaje prawa miedzynarodowe (czytaj ten Pakt) majace zwierzchnosc ponad ustawami. Mozna to zrozumiec i uproscic ze prawa tego paktu są wazne a ustawy nie. Stad tez Narod Polski powinien zabiegac aby usunac wszelkie odniesienia do ustaw z konstytucji i kodeksow. W najlepszym razie stosowanie pojecia ustawa robi zamieszanie a prawo musi być jasne i jednoznaczne. Konkludujac, to art 30 konstytucji jest sluszny, zgodny z prawda i prawem i zgodny z Paktem. Artykul 87 wprowadza zamieszanie i przekazuje nieprawde. Pakt nie jest zrodlem prawa, Pakt jedynie uznaje istniejace i niezbywalne prawa. Sam Pakt o tym wyraznie w wielu miejscach mowi a tez i wstep naszej Konstytucji 97.

Art 174 zaprzecza art 2 punkt 3 Paktu który przedstawia ze kazdy czlowiek ma prawo do uzyskania pomocy w kompetentnych sadach lub urzedach. Zaden sad czy urzad nie dzialajacy na podstawie i w ramach prawa o czym mowi na zgodnosc z Paktem art 7 Konstytycji, nie jest kompetentny.

Zarowno Konstytucja jak i kodeksy muszą być skorygowane tak aby były w harmonii z prawem w tym aby wypelnily obietnice stosowania zasad Paktu. A obecnie często są w jaskrawej sprzecznosci.

W powiedzmy najwazniejszym artykule 1 widnieje bardzo dziwne tlumaczenie. W oryginale jasno pisze; All peoples  - co oznacza – wszyscy ludzie. Natomiast falszywa Polska wersja odnosi się do narodow a nie do ludzi. Caly pakt oparty jest na Powszechnej Karcie Praw Czlowieka a nie Praw Narodow...

Pragne zwrocic uwage na kilka fraz z preambuly; Biorąc pod uwagę, że zgodnie z zasadami proklamowanymi w Karcie Narodów Zjednoczonych, uznanie przyrodzonej godności oraz równych i niezbywalnych praw wszystkich członków rodziny ludzkiej jest fundamentem wolności, sprawiedliwości i pokoju na świecie,

Biorąc pod uwagę, że te prawa pochodzą z przyrodzonej godności ludzkiej osoby,

Prawa czlowieka nie pochodza z ustaw tylko z przyrodzonej godnosci ludzkiej.

Wymagajmy stosowania oryginalu i tez wiernego przetlumaczenia oryginalu.

Międzynarodowy pakt praw cywilnych i politycznych

Wchodzi w życie: 23 marca 1976 r., zgodnie z art. 49.

Preambuła

Państwa członkowskie strony do tej umowy/zobowiązania, 

Biorąc pod uwagę, że zgodnie z zasadami proklamowanymi w Karcie Narodów Zjednoczonych, uznanie przyrodzonej godności oraz równych i niezbywalnych praw wszystkich członków rodziny ludzkiej jest fundamentem wolności, sprawiedliwości i pokoju na świecie,

Biorąc pod uwagę, że te prawa pochodzą z przyrodzonej godności ludzkiej osoby,

Biorąc pod uwagę, że zgodnie z Powszechną Deklaracją Praw Człowieka, ideał wolnych ludzi korzystających z wolności cywilnej i politycznej oraz wolności od strachu i niedostatku, może być osiągnięty tylko jeśli warunki tutaj stworzone w których każdy będzie mógł skorzystać ze swoich praw obywatelskich i politycznych, a także ekonomicznych, socjalnych i kulturalnych,

Biorąc pod uwagę, obowiązki państw-stron, wynikający z karty Narodów Zjednoczonych, promowania  powszechnego poszanowania i zapewnienia wolności i przestrzegania praw i wolności człowieka.

Zdając sobie sprawę, że jednostka mając obowiązki wobec innych jednostek i wobec społeczności do której należy, ma obowiązek zabiegać o promowanie i przestrzeganie praw uznawanych w niniejszym Pakcie.

Zgadzamy się z następującymi artykułami:

Część I.

Artykuł 1.

1. Wszyscy ludzie mają prawo do samostanowienia. Na mocy tego prawa swobodnie określają oni swój status polityczny i swobodnie dążą do rozwoju ekonomicznego, społecznego i kulturalnego.

2. Wszyscy ludzie mogą według swych możliwości, swobodnie dysponować swoim bogactwem, naturalnymi zasobami dla własnych celów bez żadnych ograniczeń 

czy zobowiązań wynikających z międzynarodowej współpracy gospodarczej bazującej na zasadzie wzajemnych korzyści i prawa międzynarodowego. W żadnym razie ludzie nie mogą być pozbawieni własnych środków na utrzymanie, przeżycie.

3. Państwa strony niniejszego paktu, włączając w to państwa mające obowiązki administracyjne wobec obszarów niesamodzielnych i terytoriów powierniczych, będą promować realizację praw do samostanowienia i będą respektować to prawo zgodnie z ustaleniami Karty Narodów Zjednoczonych.

Część II

Artykuł 2

1. Każde Państwo będące stroną niniejszego Paktu zobowiązuje się do respektowania i zapewnienia wszystkim jednostkom, które znajdują się na jego terytorium i są przedmiotem jego jurysdykcji, że prawa przedstawione w tym pakcie są respektowane bez względu na jakąkolwiek różnicę, jak rasa, kolor skóry, płeć. język, religia, poglądy polityczne lub inne opinie, pochodzenie narodowe lub społeczne, majątek, urodzenie lub inny status. 

2. Gdy już  nie zostało to zapewnione przez obecną legislację czy inne środki, każde państwo będące stroną tego paktu, podejmie niezbędne kroki, zgodnie ze swoim procesem konstytucyjnym i postanowieniami tego paktu, w celu przyjęcia takich praw lub innych środków, jakie mogą być niezbędne do urzeczywistnienia praw uznanych przez ten pakt.

3. Każde państwo będące stroną tego paktu podejmuje się:

(a) To ensure that any person whose rights or freedoms as herein recognized are violated 

Zapewnić, że każda osoba, której prawa lub wolności uznane w niniejszym pakcie zostały naruszone, miała dostęp do skutecznego środka odwoławczego, nawet jeśli naruszenia dopuściły się osoby działające w ramach wykonywania obowiązków urzędowych. 

(b) Należy zapewnić, że  prawo każdej osoby ubiegającej się o taki środek odwoławczy zostanie ustalone przez kompetentne organy sądowe, administracyjne lub legislacyjne albo przez inny kompetentny organ, zapewniony w systemie prawnym danego państwa oraz rozwijać możliwości sądowego środka odwoławczego. 

(c) Zapewnić, że właściwe organy będą egzekwować takie środki, jeśli zostaną przyznane. 

Artykuł 3

Każde państwo będące stroną tego paktu podejmuje się zapewnić kobietom i mężczyznom równe prawo do korzystania przez nich ze wszystkich praw cywilnych i politycznych ustalonych w niniejszym pakcie. 

Artykuł 4

1 . W czasie stanu zagrożenia publicznego który zagraża życiu narodu i istnienie którego jest oficjalnie ogłoszone, państwa strony paktu mogą podjąć środki odstępujące od obowiązków wynikających z tego paktu lecz wyłącznie w stopniu niezbędnym w danej sytuacji, pod warunkiem że środki takie nie są sprzeczne z innymi zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego i nie powodują dyskryminacji wyłącznie ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, religię lub społeczne pochodzenie. 

2. Nie wolno zawiesić obowiązków wynikających z artykułów 6, 7, 8 (ustępy 1 

i 2), 11, 15, 16, i 18 wynikających z tej umowy.

3. Państwo będące stroną tego paktu, podejmując decyzję o derogacji (odstąpieniu 

od przestrzegania zasad wynikających z tego paktu), jest zobowiązane niezwłocznie powiadomić inne państwa będące stronami paktu poprzez Sekretarza Generalnego ONZ o tym od których zasad odstępuje i powodach takiej decyzji. Następująca komunikacja powinna być przeprowadzona w ten sam sposób w dniu zakończenia takiej derogacji. 

Artykuł 5

1. Żadne z postanowień niniejszego paktu nie może być interpretowane w sposób przyznający jakiemukolwiek Państwu, grupie lub osobie jakiekolwiek prawo 

do podejmowania jakiejkolwiek działalności lub wykonywania jakiegokolwiek aktu mającego na celu zniszczenie jakichkolwiek praw i wolności uznanych w niniejszym pakcie lub ich ograniczenie w większym stopniu, niż przewidziano w niniejszym pakcie.

2. Nie można ograniczyć ani odstąpić od obowiązku przestrzegania podstawowych praw człowieka uznanych bądź istniejących w danym państwie będącym stroną tego paktu, na postawie prawa, konwencji, przepisów lub zwyczajów pod pretekstem, że umowa nie uznaje takich praw lub że uznaje je w mniejszym stopniu.

Część III

Artykuł 6

1. Każda istota ludzka  ma przyrodzone prawo do życia. To prawo musi być chronione prawnie [niezwykle głupi artykuł; masło maślane – zgoda PK] Nikt nie może być arbitralnie pozbawiony życia.

2. W krajach w których nie zniesiono kary śmierci, kara śmierci może być zastosowana tylko w przypadku najbardziej poważnych przestępstw zgodnie z obowiązującym prawem i nie sprzecznym z ustaleniami niniejszego paktu jak i nie sprzecznym z Konwencją o zapobieganiu i karaniu zbrodni ludobójstwa. Taka kara może być zastosowana tylko przez ostateczną decyzję kompetentnego sądu.

3. W przypadku gdy pozbawienie życia stanowi zbrodnię ludobójstwa, rozumie się, że żadne z postanowień w tym artykule nie upoważnia żadnego Państwa-Strony niniejszego paktu do uchylania się w jakikolwiek sposób od zobowiązań przyjętych na mocy postanowień Konwencji o zapobieganiu i karaniu zbrodni ludobójstwa.

4. Każdy skazany na karę śmierci ma prawo ubiegać się o ułaskawienie lub zamianę kary. Amnestia, ułaskawienie lub zamiana kary śmierci mogą być udzielone 

we wszystkich przypadkach.

5. 5. Wyroku śmierci nie orzeka się w stosunku do przestępstw popełnionych przez osoby poniżej osiemnastego roku życia, ani nie wykonuje się go wobec kobiet ciężarnych.

6. Nic w tym artykule nie powinno być powoływane aby powodować opóźnienie, lub wstrzymanie zniesienia kary śmierci przez żadne państwo, stronę tej umowy.

Artykuł 7

Nikt nie powinien być poddawany torturom lub okrutnym jak i uwłaczającym karom. W szczególności, nikt nie może być poddany bez jego wolnej zgody medycznym lub naukowym eksperymentom.

Artykuł 8

1. Nikt nie może być poddany niewolnictwu; niewolnictwo i handel niewolnikami we wszystkich jego formach mają być zabronione.

2. Nikt nie może być trzymany w służebności.

3. 

(a) Nikt nie powinien być zmuszany do wykonywania obowiązkowej ani przymusowej pracy.

(b) Ustęp 3 lit. a) nie będzie interpretowany jako przeszkoda w wykonywaniu ciężkiej pracy zgodnie z wyrokiem skazującym wydanym przez właściwy sąd 

w krajach, w których pozbawienie wolności połączone z ciężkimi robotami może być orzeczone jako kara za przestępstwo; (c) Dla celów tego ustepu, zwrot "przymusowa lub obowiązkowa praca" nie obejmuje:

(i) jakiejkolwiek pracy lub usługi, do której się nie odnosi litera (b), zwykle wymaganej od osoby, która jest pozbawiona wolności w konsekwencji prawomocnego  nakazu sądowego, lub osoby podczas warunkowego zwolnnienia z takiego pozbawienia wolności; (komentarz PK: areszt jest tylko tymczasowy – do czasu wydania wyroku przez sąd gdy są poważne dowody przestępstwa)

(ii) Wszelka służba o charakterze wojskowym, a w krajach, w których uznawana jest odmowa służby wojskowej ze względu na przekonania, wszelka służba narodowa wymagana przez prawo od osób odmawiających służby wojskowej ze względu na przekonania;

(iii) Wszelkie usługi świadczone w przypadkach nagłych lub katastrof zagrażających życiu lub dobru społeczności;;

(iv) Każda praca lub usługa stanowiąca część normalnych obowiązków cywilnych.

Artykuł 9

1. Każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być aresztowany czy przytrzymywany bez powodu. Nikt nie może być pozbawiony wolności inaczej niż na zasadach i zgodnie z procedurą ustaloną przez prawo.

2. Każdy aresztowany musi być poinformowany w czasie aresztu, o jego powodzie powinien być też niezwłocznie poinformowany o tym jakie są oskarżenia przeciwko niemu.

3. Każdy aresztowany lub zatrzymany i oskarżony musi być niezwłocznie postawiony przed sędzią lub innym urzędnikiem autoryzowanego przez prawo który wykonuje władzę sądowniczą z mocy prawa i ma prawo do rozprawy w rozsądnym czasie lub uwolnienia. Nie powinno być generalnym zwyczajem aby osoby oczekujące na rozprawę były zatrzymywane w areszcie, lecz wypuszczenie może być na podstawie gwarancji że się stawi na rozprawie lub każdym innym stopniu procesu sądowego i tylko okazyjnie się pojawic na wykonanie wyroku. 

4. Każdy, kto został pozbawiony wolności przez aresztowanie lub zatrzymanie, ma prawo odwołać się do sądu w celu niezwłocznego rozstrzygnięcia przez sąd legalności jego zatrzymania i nakazania zwolnienia, jeżeli zatrzymanie jest niezgodne z prawem.

5. Każda kto padł ofiarą bezprawnego aresztowania lub zatrzymania, ma prawo do odszkodowania, które można wyegzekwować.

Artykuł 10

1. Każda osoba pozbawiona wolności powinna być traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności osoby ludzkiej.

2.

(a) Osoby oskarżone, z wyjątkiem okoliczności nadzwyczajnych, należy oddzielić od osób skazanych i zastosować wobec nich odrębne traktowanie właściwe ze względu na ich status osób nieskazanych;

(b) Oskarżone osoby małoletnie powinny być oddzielone od dorosłych i doprowadzeni tak szybko, jak to możliwe, na rozprawę.

3. System penitencjarny obejmuje leczenie więźniów, którego zasadniczym celem jest ich resocjalizacja i społeczna rehabilitacja. Przestępcy nieletni będą oddzieleni od dorosłych i traktowani odpowiednio do wieku i statusu prawnego.

Artykuł 11

Nikt nie może być uwięziony tylko dlatego że nie jest w stanie wypełnić swych obowiązków kontraktu.

Artykuł 12

1. Każdy, kto legalnie przebywa na terytorium państwa, ma prawo do swobodnego poruszania się i swobodnego wyboru miejsca zamieszkania na tym terytorium.

2. Każdy powinien mieć prawo opuścić kraj w tym swój własny.

3. Powyższe prawa nie mogą być przedmiotem ograniczeń za wyjątkiem tych uznanych przez prawo, niezbędnych dla bezpieczeństwa narodowego i porządku publicznego, zdrowia publicznego lub moralności lub praw i wolności innych osób, i są zgodne z innymi prawami uznanymi przez ten pakt.

4. Nikt nie może bez powodu być pozbawiony prawa wjazdu do własnego kraju.

Artykuł 13

Obcy przebywający zgodnie z prawem na terytorium danego kraju będącego stroną tej umowy może być wyrzucony stąd tylko zgodnie z prawem i ma prawo do sprzeciwu  i ma być on rozpatrzony przez kompetentnych urzędników.

Artykuł 14

1. Wszyscy ludzie są równi przed sądami i trybunałami. Przy rozstrzyganiu każdego oskarżenia karnego przeciwko niemu lub jego praw i obowiązków 

w postępowaniu sądowym, każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny i bezstronny sąd ustanowiony 

na mocy prawa. Prasa i opinia publiczna mogą być wyłączone z całości lub części rozprawy ze względu na moralność, porządek publiczny (ordre public) 

lub bezpieczeństwo narodowe w społeczeństwie demokratycznym, lub gdy wymaga tego dobro życia prywatnego stron, lub w zakresie bezwzględnie koniecznym w opinii sądu w szczególnych okolicznościach, gdy jawność naruszałaby interesy wymiaru sprawiedliwości; jednakże każdy wyrok wydany w sprawie karnej lub w postępowaniu sądowym podlega upublicznieniu, chyba że wymaga tego interes osób nieletnich lub postępowanie dotyczy sporów małżeńskich lub opieki nad dziećmi.

2. Każdy oskarżony o przestępstwo kryminalne ma prawo do tego aby był uznawany za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z prawem.

3. W ustalaniu oskarżeń przeciwko niemu, każdy ma prawo do tych minimalnych gwarancji: (a) Być niezwłocznie poinformowany w szczegółach w jego języku odnośnie natury i powodach oskarżeń przeciwko niemu;

(b) Musi mieć zapewnione odpowiedni czas i sposobność aby przygotować swoją obronę i mieć możliwość komunikowania się z obrońcą przez siebie wybranym;

(c) Być sądzony bez niepotrzebnych przedłużeń;

(d) Prawo do bycia sądzonym w swojej obecności i do bronienia się osobiście lub przez obrońcę przez siebie wybranego; prawo do bycia poinformowanym, jeżeli nie posiada obrońcy, o tym prawie; prawo do otrzymania obrońcy wyznaczonego 

dla niego w każdym przypadku, gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, 

a także prawo do bezpłatnej obrony w każdym przypadku, gdy nie posiada wystarczających środków na jej pokrycie;

(e) Zbadać czy wypytać  świadka przeciwko niemu i otrzymać przybycie i zbadanie świadków w jego imieniu na tych samych zasadach co świadkowie przeciwko niemu;

(f) Mieć darmową pomoc tłumacza jeśli on nie rozumie albo nie mówi w języku używanym przez sąd;

(g) Nie być zmuszany aby zeznawał przeciwko sobie lub wyznał winę.

4. W przypadku osób nieletnich postępowanie powinno uwzględniać ich wiek oraz potrzebę wspierania ich resocjalizacji.

5. Każdy skazany o przestępstwo ma prawo aby jego skazanie i kara były zrewidowane przez wyższy trybunał zgodnie z prawem.

6. Jeżeli osoba została prawomocnie skazana za przestępstwo, a następnie jej wyrok został uchylony lub ułaskawiona na tej podstawie, że nowy lub nowo ujawniony fakt definitywnie wskazuje na to, że doszło do pomyłki sądowej, wówczas osobie, która poniosła karę w wyniku takiego skazania, przysługuje odszkodowanie zgodnie z prawem, chyba że zostanie udowodnione, że nieujawnienie nieznanego faktu we właściwym czasie można przypisać całkowicie lub częściowo tej osobie.

7. Nikt nie może ponownie odpowiadać i być sądzony za żadne przestępstwo za które już był skazany lub ułaskawiony zgodnie z prawem i procedurą karną danego kraju.

Artykuł 15

1. Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia przestępstwa z powodu działania lub zaniechania, które nie stanowiło przestępstwa w świetle prawa krajowego lub międzynarodowego w chwili jego popełnienia. Nie można również wymierzyć kary surowszej niż ta, która obowiązywała w chwili popełnienia przestępstwa. Jeżeli po popełnieniu przestępstwa prawo przewiduje karę łagodniejszą, sprawca będzie z tego korzystał.

2. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie narusza sądzenia i karania jakiejkolwiek osoby za jakiekolwiek działanie lub zaniechanie, które w chwili popełnienia stanowiło przestępstwo w rozumieniu ogólnych zasad prawa uznanych przez wspólnotę narodów.

Artykuł 16

Każdy ma prawo być uznanym wszędzie jako osoba przed prawem.

Artykuł 17

1. Nikt nie może być narażony na samowolną lub bezprawną ingerencję w jego życie prywatne, rodzinne, domowe lub korespondencję ani na bezprawne zamachy na jego honor i reputację.

2. Każdy ma prawo do ochrony prawnej przed tego rodzaju ingerencją lub atakami.

Artykuł 18

1. Każdy ma prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania. Prawo to obejmuje wolność wyznawania lub przyjmowania religii lub przekonań według własnego wyboru oraz wolność uzewnętrzniania swojej religii lub przekonań, indywidualnie lub we wspólnocie z innymi, publicznie lub prywatnie, poprzez kult, obrzędy, praktyki 

i nauczanie.

2. Nikt nie może być poddany przymusowi, który naruszałby jego wolność posiadania lub przyjmowania religii lub przekonań według własnego wyboru.

3. Wolność manifestowania swojej religii lub przekonań może podlegać jedynie takim ograniczeniom, które są przewidziane prawem i konieczne do ochrony bezpieczeństwa publicznego, porządku, zdrowia lub moralności publicznej albo podstawowych praw i wolności innych.

4. Państwa będące stronami tego paktu podejmą działania aby respektować wolność rodziców, i gdzie się to stosuje legalnych opiekunów, aby zapewnić religijne 

i moralne nauczanie ich dzieci zgodnie z ich własnymi przekonaniami.

Artykuł 19

1. Każdy ma prawo mieć swoje opinie bez przeszkód.

2. Każdy ma prawo do wolności wypowiedzi; prawo to obejmuje swobodę poszukiwania, otrzymywania i przekazywania informacji i idei wszelkiego rodzaju, bez względu na granice państwowe, ustnie, pisemnie lub drukiem, w formie dzieła sztuki lub za pośrednictwem jakiegokolwiek innego środka przekazu według własnego wyboru.

3. Korzystanie z praw przewidzianych w ustępie 2 niniejszego artykułu wiąże się ze szczególnymi obowiązkami i odpowiedzialnością. Może zatem podlegać pewnym ograniczeniom, ale będą one dotyczyć wyłącznie tych, które są przewidziane prawem i niezbędne: 

(a) Aby zachować prawa lub reputację innych;

(b) Aby chronić bezpieczeństwo narodowe lub porządek społeczny, lub zdrowie lub moralność publiczną.

Artykuł 20

1. Każda propaganda wojenna musi być zabroniona prawem.

2. Nawoływanie do nacjonalizmu, rasizmu lub religijnej nienawiści prowadzące do dyskryminacji, napięć czy przemocy ma być zabronione prawem.

Artykuł 21

Prawo do pokojowego zrzeszenia sie musi być uznane. Nie wolno utrudniać wykonywania tego prawa inaczej jak tylko zgodnie z wymogami prawa i tylko jeśli jest to konieczne w demokratycznym społeczeństwie w interesie bezpieczeństwa narodowego, porządku publicznego, ochrony zdrowia lub moralności i ochrony wolności i praw innych.

Artykuł 22

1. Każdy ma prawo do wolności zrzeszania się z innymi, w tym prawo do formowania związków zawodowych aby chronić jego interesy.

2. Na korzystanie z tego prawa nie mogą być nakładane żadne ograniczenia poza tymi, które są przewidziane prawem i które są konieczne w demokratycznym społeczeństwie ze względu na bezpieczeństwo narodowe lub publiczne, porządek publiczny, ochronę zdrowia i moralności publicznej lub ochronę praw i wolności innych. Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla nakładania zgodnych z prawem ograniczeń na członków sił zbrojnych i policji w korzystaniu z tego prawa.

3. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie upoważnia Państw-Stron Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy z 1948 r. dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych do podejmowania środków ustawodawczych, które naruszałyby gwarancje przewidziane w tej Konwencji, lub do stosowania prawa 

w sposób, który naruszałby te gwarancje. 

Artykuł 23

1. Rodzina jest naturalną i fundamentalną jednostką społeczeństwa chronioną przez społeczeństwo i państwo.

2. Uznaje się prawo do zawarcia małżeństwa mężczyzny i kobiety o wieku małżeńskim.

3. Nie zawiera się małżeństwa bez wolnej i nieprzymuszonej woli zamierzających.

4. Państwa będące stronami niniejszego paktu podejmą odpowiednie kroki w celu zapewnienia równych praw i obowiązków małżonków w odniesieniu do małżeństwa, 

w trakcie jego trwania i w razie jego rozwiązania. W przypadku rozwiązania małżeństwa należy zapewnić niezbędną ochronę dzieciom.

Artykuł 24

1. Każde dziecko, bez żadnej dyskryminacji ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, religię, pochodzenie narodowe lub społeczne, majątek lub urodzenie, ma prawo do środków ochrony, jakich wymaga jego status małoletniego, ze strony rodziny, społeczeństwa i państwa.

2. Każde dziecko ma być zarejestrowane niezwłocznie po narodzinach  i mieć imię.

3. Każde dziecko ma prawo do otrzymania narodowości.

Uwaga o rejestacji 

Rejestracja (z angielskiego registration) jest słowem o ukrytym znaczeniu, które jest powszechnie nieznane. Słowo to pochodzi od łacińskiego słowa regis oznaczającego króla. Rejestrować coś/kogoś oznacza oddawać to coś/tego kogoś pod władzę króla. Należy to rozumieć tak, że zarejestrować jakąś rzecz lub człowieka oznacza oddać tę rzecz lub człowieka we władanie państwu, w którym (w urzędzie) dokonuje się rejestracji. Po rejestracji państwo staje się de facto właścicielem tej rzeczy lub człowieka, a człowiek/rodzic który złożył wniosek 

o rejestrację jest jedynie użytkownikiem tej rzeczy (lub opiekunem dziecka w imieniu właściciela jakim jest od tej chwili państwo). Jest to oszustwo i niewolnictwo. Jeśli ktoś w to nie wierzy to kanadyjska pielęgniarka Marry Elisabeth Croft, mieszkająca w USA podaje przypadek, że w USA jednej rodzinie policjanci przyszli zabrać dzieci. Było ich czworo. Policjanci zabrali tylko troje z nich. Czwartego dziecka nie zabrali, bo jak powiedzieli policjanci: ono nie należy do nas. Nie należy dlatego, że nie zostało zarejestrowane w urzędzie i nie ma aktu urodzenia (czyli aktu oddania „zasobu ludzkiego” państwu).  

Biorąc powyższe pod uwagę ustęp 2 artykułu 24 powinien brzmieć: Każde dziecko ma być zgłoszone niezwłocznie po narodzinach i powinno mieć imię. 

Zgłoszenie, a rejestracja to zasadnicza różnica. Wolny człowiek, suweren zgłasza coś w urzędzie, czyli oznajmia, informuje urzędnika (reprezentującego państwo) np., że urodził mu się syn czy córka, której nadał imię np. Zuzanna. Wówczas zachowuje on (i drugi rodzic) pełne prawa do dziecka (lub zgłaszanej rzeczy). Niewolnik rejestruje dziecko lub rzecz w urzędzie i oddaje nad tą rzeczą lub dzieckiem władanie państwu. Państwo może wtedy odebrać rodzicom dziecko pod jakimś pretekstem (np. że jest nieszczepione, albo że rodzice są rzekomo ekstremistami religijnymi albo że w domu jest brudno czy pod innym pretekstem).  

Artykuł 25

Każdy obywatel ma prawo i możliwość bez rozróżnienia wyjątków wymienionych 

w artykule 2 bez nierozsądnych restrykcji:

(a) Brać udział w prowadzeniu spraw publicznych bezpośrednio lub za pośrednictwem swobodnie wybranych przedstawicieli;

(b) Brać udział w wyborach i być wybieranym w autentycznych okresowych wyborach które mają być powszechne i równoprawne (równość kobiet), w tajnym głosowaniu gwarantującym wolne wyrażenie woli wyborców;

(c) Mieć dostęp do służby publicznej na ogólnych zasadach równości obowiązujących w jego kraju.

Artykuł 26

Wszystkie osoby są równe wobec prawa i mają prawo, bez żadnej dyskryminacji, do równej ochrony prawnej. W tym zakresie ustawa zakazuje wszelkiej dyskryminacji i gwarantuje wszystkim osobom równą i skuteczną ochronę przed dyskryminacją z jakichkolwiek powodów, takich jak rasa, kolor skóry, płeć, język, religia, poglądy polityczne lub inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, majątek, urodzenie lub inny status.

Artykuł 27

W państwach, w których istnieją mniejszości etniczne, religijne lub językowe, osobom należącym do takich mniejszości nie można odmawiać prawa do korzystania 

z własnej kultury, wyznawania i praktykowania własnej religii lub używania własnego języka, wspólnie z innymi członkami swojej grupy.

CZĘŚĆ IV

Artykuł 28

1. Ustanawia się Komitet Praw Człowieka (zwany dalej w niniejszym Pakcie „Komitetem”). Składa się on z osiemnastu członków i wykonuje funkcje określone poniżej.

2. W skład Komitetu mają wchodzić obywatele Państw-Stron niniejszego paktu, osoby o wysokim poziomie moralnym i uznanej kompetencji w dziedzinie praw człowieka, przy czym należy uwzględnić celowość udziału osób posiadających doświadczenie prawnicze.

3. Członkowie Komitetu są wybierani i pełnią swoje funkcje osobiście. 

Artykuł 29

1. Członkowie Komitetu są wybierani w głosowaniu tajnym z listy osób posiadających kwalifikacje określone w artykule 28 i nominowanych w tym celu przez Państwa-Strony niniejszego Paktu.

2. Każde Państwo-Strona niniejszego paktu może nominować nie więcej niż dwie osoby. Osoby te muszą być obywatelami Państwa nominującego.

3. Każda osoba może zostać ponownie nominowana. 

Artykuł 30

1. Pierwsze wybory odbędą się nie później niż sześć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego Paktu.

2. Co najmniej cztery miesiące przed datą każdych wyborów do Komitetu, z wyjątkiem wyborów mających na celu obsadzenie wakatu ogłoszonego zgodnie z artykułem 34, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych skieruje pisemne zaproszenie do Państw-Stron niniejszego Paktu o zgłaszanie kandydatur członków Komitetu w ciągu trzech miesięcy.

3. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych sporządzi listę, w porządku alfabetycznym, wszystkich osób w ten sposób nominowanych, ze wskazaniem Państw-Stron, które je nominowały, i przedłoży ją Państwom-Stronom niniejszego Paktu nie później niż na miesiąc przed datą każdych wyborów.

4. Wybory członków Komitetu odbędą się na spotkaniu Państw-Stron niniejszego Paktu, zwołanym przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych. Na tym spotkaniu, na którym dwie trzecie Państw-Stron niniejszego Paktu będzie stanowić kworum, wybranymi do Komitetu zostaną ci kandydaci, którzy otrzymają największą liczbę głosów i bezwzględną większość głosów przedstawicieli Państw-Stron obecnych i głosujących.

Artykuł 31

1. W skład Komitetu nie może wchodzić więcej niż jeden przestawiciel tego samego Państwa.

2. Przy wyborze Komitetu należy brać pod uwagę sprawiedliwy rozkład geograficzny członków oraz reprezentację różnych form cywilizacji i głównych systemów prawnych. 

Artykuł 32

1. Członkowie Komitetu są wybierani na czteroletnią kadencję. Mogą być ponownie wybrani w przypadku ponownego zgłoszenia. Jednakże kadencja dziewięciu członków wybranych w pierwszych wyborach wygasa po upływie dwóch lat; niezwłocznie po pierwszych wyborach nazwiska tych dziewięciu członków zostaną wybrane w drodze losowania przez Przewodniczącego zebrania, o którym mowa w artykule 30 ustęp 4.

2. Wybory po upływie kadencji odbywają się zgodnie z poprzednimi artykułami niniejszej części paktu. 

Artykuł 33

1. Jeżeli, zgodnie z jednomyślną opinią pozostałych członków, członek Komitetu zaprzestał pełnienia swoich funkcji z jakiejkolwiek przyczyny innej niż nieobecność o charakterze przejściowym, Przewodniczący Komitetu powiadamia o tym Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który następnie ogłasza wakat na stanowisku tego członka.

2. W przypadku śmierci lub rezygnacji członka Komitetu, Przewodniczący niezwłocznie powiadamia o tym Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który ogłasza wakat na stanowisku od dnia śmierci lub od dnia, w którym rezygnacja staje się skuteczna. 

Artykuł 34

1. W przypadku ogłoszenia wakatu zgodnie z artykułem 33 i jeżeli kadencja członka, który ma zostać zastąpiony, nie wygaśnie w ciągu sześciu miesięcy od ogłoszenia wakatu, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia o tym każde z Państw-Stron niniejszego Paktu, które mogą w ciągu dwóch miesięcy zgłosić kandydatury zgodnie z artykułem 29 w celu obsadzenia wakatu.

2. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych sporządza listę osób w ten sposób nominowanych w porządku alfabetycznym i przedkłada ją Państwom-Stronom niniejszego Paktu. Wybory w celu obsadzenia wakatu odbywają się następnie zgodnie z odpowiednimi postanowieniami niniejszej części niniejszego Paktu.

3. Członek Komitetu wybrany w celu obsadzenia wakatu ogłoszonego zgodnie z artykułem 33 pełni funkcję przez pozostały okres kadencji członka, który zwolnił miejsce w Komitecie zgodnie z postanowieniami tego artykułu. 

Artykuł 35

Członkowie Komitetu otrzymują, za zgodą Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, wynagrodzenie ze środków Organizacji Narodów Zjednoczonych na warunkach, jakie ustali Zgromadzenie Ogólne, uwzględniając wagę obowiązków Komitetu. 

Artykuł 36

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zapewni niezbędny personel i udogodnienia umożliwiające Komitetowi skuteczne wykonywanie funkcji przewidzianych w niniejszym pakcie. 

Artykuł 37

1. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zwołuje pierwsze posiedzenie Komitetu w głównej siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych.

2. Po pierwszym posiedzeniu Komitet zbiera się w terminach określonych w jego regulaminie wewnętrznym.

3. Komitet zbiera się zazwyczaj w głównej siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych lub w Biurze Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie. 

Artykuł 38

Każdy członek Komitetu przed objęciem swoich obowiązków składa uroczystą deklarację na otwartym posiedzeniu Komitetu, że będzie wykonywał swoje funkcje bezstronnie i sumiennie. 

Artykuł 39

1. Komitet wybiera swoich członków na dwuletnią kadencję. Mogą oni być ponownie wybrani.

2. Komitet ustala swój regulamin wewnętrzny, który między innymi stanowi, że:

(a) Dwunastu członków stanowi kworum;

(b) Decyzje Komitetu zapadają większością głosów obecnych członków. 

Artykuł 40

1. Państwa-Strony niniejszego Paktu zobowiązują się do przedkładania sprawozdań dotyczących podjętych przez nie środków, które realizują prawa uznane w niniejszym Pakcie, oraz postępów w korzystaniu z tych praw: (a) w ciągu roku od wejścia w życie niniejszego Paktu dla zainteresowanych Państw-Stron;

(b) w późniejszym terminie, na każde żądanie Komitetu.

2. Wszystkie sprawozdania przedkładane są Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, który przekazuje je Komitetowi do rozpatrzenia. Sprawozdania powinny wskazywać czynniki i ewentualne trudności wpływające na wdrażanie niniejszego Paktu.

3. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych może, po konsultacji z Komitetem, przekazać zainteresowanym agencjom wyspecjalizowanym kopie tych części sprawozdań, które mogą wchodzić w zakres ich kompetencji.

4. Komitet bada sprawozdania przedłożone przez Państwa-Strony niniejszego Paktu. Przekazuje on Państwom-Stronom swoje sprawozdania oraz uwagi ogólne, które uzna za stosowne. Komitet może również przekazać Radzie Gospodarczej i Społecznej te uwagi wraz z kopiami sprawozdań otrzymanych od Państw-Stron niniejszego Paktu.

5. Państwa-Strony niniejszego Paktu mogą przedkładać Komitetowi uwagi dotyczące wszelkich uwag zgłoszonych zgodnie z ustępem 4 niniejszego artykułu. 

Artykuł 41

1. Państwo-Strona niniejszego Paktu może w dowolnym momencie oświadczyć na mocy niniejszego artykułu, że uznaje kompetencję Komitetu do przyjmowania i rozpatrywania zawiadomień, w których Państwo-Strona twierdzi, że inne Państwo-Strona nie wypełnia swoich zobowiązań wynikających z niniejszego Paktu. Zawiadomienia na mocy niniejszego artykułu mogą być przyjmowane i rozpatrywane wyłącznie wtedy, gdy zostaną złożone przez Państwo-Stronę, które złożyło oświadczenie uznające w stosunku do siebie kompetencję Komitetu. Komitet nie przyjmie żadnego zawiadomienia, jeśli dotyczy ono Państwa-Strony, które nie złożyło takiego oświadczenia. Zawiadomienia otrzymane na mocy niniejszego artykułu będą rozpatrywane zgodnie z następującą procedurą:

(a) Jeżeli Państwo-Strona niniejszego Paktu uważa, że ​​inne Państwo-Strona nie stosuje postanowień niniejszego Paktu, może, w drodze pisemnego zawiadomienia, zwrócić na to uwagę temu Państwu-Stronie. W ciągu trzech miesięcy od otrzymania zawiadomienia Państwo otrzymujące powinno przekazać Państwu, które przesłało zawiadomienie, wyjaśnienie lub inne pisemne oświadczenie wyjaśniające sprawę, które powinno zawierać, w miarę możliwości i w zakresie stosownym, odniesienie do krajowych procedur i środków zaradczych podjętych, będących w toku lub dostępnych w danej sprawie;

(b) Jeżeli sprawa nie zostanie załatwiona w sposób satysfakcjonujący oba zainteresowane Państwa-Strony w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania przez Państwo otrzymujące pierwotnego zawiadomienia, każde z Państw ma prawo skierować sprawę do Komitetu, zawiadamiając o tym Komitet i drugie Państwo;

(c) Komitet rozpatruje skierowaną do niego sprawę dopiero po upewnieniu się, że wszystkie dostępne krajowe środki zaradcze zostały wykorzystane i wyczerpane w danej sprawie, zgodnie z powszechnie uznanymi zasadami prawa międzynarodowego. Zasada ta nie obowiązuje w przypadku nieuzasadnionego przedłużania się stosowania środków zaradczych;

(d) Komitet odbywa posiedzenia zamknięte, rozpatrując zawiadomienia na podstawie niniejszego artykułu;

(e) Z zastrzeżeniem postanowień lit. (c), Komitet oferuje swoje dobre usługi zainteresowanym Państwom-Stronom w celu polubownego rozwiązania sprawy na podstawie poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności uznanych w niniejszym Pakcie;

(f) W każdej przekazanej mu sprawie Komitet może wezwać zainteresowane Państwa-Strony, o których mowa w lit. (b), do dostarczenia wszelkich istotnych informacji;

(g) Zainteresowane Państwa-Strony, o których mowa w lit. (b), mają prawo do bycia reprezentowanymi podczas rozpatrywania sprawy przez Komitet oraz do składania oświadczeń ustnie i/lub pisemnie;

(h) Komitet, w ciągu dwunastu miesięcy od daty otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w lit. (b), składa sprawozdanie:

(i) Jeżeli osiągnięte zostanie rozwiązanie w rozumieniu lit. (e), Komitet ograniczy swoje sprawozdanie do krótkiego przedstawienia faktów i osiągniętego rozwiązania;

(ii) Jeżeli nie uda się osiągnąć rozwiązania w rozumieniu lit. (e), Komitet ograniczy swoje sprawozdanie do krótkiego przedstawienia faktów; do sprawozdania załącza się pisemne oświadczenia i zapis ustnych oświadczeń złożonych przez zainteresowane Państwa-Strony. W każdej sprawie sprawozdanie jest przekazywane zainteresowanym Państwom-Stronom.

2. Postanowienia niniejszego artykułu wchodzą w życie, gdy dziesięć Państw-Stron niniejszego Paktu złoży oświadczenia na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu. Państwa-Strony składają takie oświadczenia Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, który przekazuje ich kopie pozostałym Państwom-Stronom. Oświadczenie może zostać wycofane w dowolnym czasie poprzez powiadomienie Sekretarza Generalnego. Wycofanie takie nie narusza rozpatrywania jakiejkolwiek sprawy będącej przedmiotem oświadczenia przekazanego już na mocy niniejszego artykułu; żadne dalsze oświadczenie żadnego Państwa-Strony nie zostanie przyjęte po otrzymaniu przez Sekretarza Generalnego powiadomienia o wycofaniu oświadczenia, chyba że zainteresowane Państwo-Strona złoży nowe oświadczenie. 

Artykuł 42

(a) Jeżeli sprawa skierowana do Komitetu zgodnie z artykułem 41 nie zostanie rozstrzygnięta w sposób satysfakcjonujący zainteresowane Państwa-Strony, Komitet może, za uprzednią zgodą zainteresowanych Państw-Stron, powołać Komisję Pojednawczą ad hoc (zwaną dalej „Komisją”). Komisja będzie oferować zainteresowanym Państwom-Stronom swoje usługi w celu polubownego rozwiązania sprawy, z poszanowaniem postanowień niniejszego Paktu;

(b) Komisja będzie składać się z pięciu osób akceptowalnych dla zainteresowanych Państw-Stron. Jeżeli zainteresowane Państwa-Strony nie osiągną porozumienia w ciągu trzech miesięcy co do całości lub części składu Komisji, członkowie Komisji, co do których porozumienia nie osiągnięto, zostaną wybrani w głosowaniu tajnym większością dwóch trzecich głosów Komitetu spośród jego członków.

2. Członkowie Komisji pełnią swoje funkcje w imieniu własnym. Nie mogą być obywatelami zainteresowanych Państw-Stron ani Państwa niebędącego Stroną niniejszego Paktu, ani Państwa-Strony, które nie złożyło oświadczenia na podstawie artykułu 41.

3. Komisja wybiera swojego Przewodniczącego i uchwala swój regulamin.

4. Posiedzenia Komisji odbywają się zazwyczaj w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych lub w Biurze Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie. Mogą się one jednak odbywać w innych dogodnych miejscach, które Komisja ustali w porozumieniu z Sekretarzem Generalnym Organizacji Narodów Zjednoczonych i zainteresowanymi Państwami-Stronami.

5. Sekretariat, ustanowiony zgodnie z artykułem 36, obsługuje również komisje powołane na podstawie niniejszego artykułu.

6. Informacje otrzymane i zebrane przez Komitet są udostępniane Komisji, a Komisja może zwrócić się do zainteresowanych Państw-Stron o dostarczenie wszelkich innych istotnych informacji.

7. Po pełnym rozpatrzeniu sprawy przez Komisję, lecz w każdym razie nie później niż dwanaście miesięcy od dnia zajęcia się sprawą, Komisja przedkłada Przewodniczącemu Komitetu sprawozdanie do przekazania zainteresowanym Państwom-Stronom:

(a) Jeżeli Komisja nie jest w stanie zakończyć rozpatrywania sprawy w ciągu dwunastu miesięcy, ogranicza swoje sprawozdanie do krótkiego przedstawienia stanu rozpatrywania sprawy;

(b) Jeżeli osiągnięte zostanie polubowne rozwiązanie sprawy w oparciu o poszanowanie praw człowieka, zgodnie z postanowieniami niniejszego Paktu, Komisja ogranicza swoje sprawozdanie do krótkiego przedstawienia faktów i osiągniętego rozwiązania;

(c) Jeżeli nie zostanie osiągnięte rozwiązanie w rozumieniu lit. (b), sprawozdanie Komisji zawiera ustalenia dotyczące wszystkich kwestii faktycznych istotnych dla sporu między zainteresowanymi Państwami-Stronami oraz jej poglądy na temat możliwości polubownego rozwiązania sprawy. Sprawozdanie to zawiera również oświadczenia pisemne oraz zapis oświadczeń ustnych złożonych przez zainteresowane Państwa-Strony;

(d) Jeżeli sprawozdanie Komisji zostanie złożone zgodnie z lit. (c), zainteresowane Państwa-Strony w ciągu trzech miesięcy od otrzymania sprawozdania powiadomią Przewodniczącego Komitetu o tym, czy akceptują treść sprawozdania Komisji.

8. Postanowienia niniejszego artykułu nie naruszają obowiązków Komitetu wynikających z artykułu 41.

9. Zainteresowane Państwa-Strony ponoszą w równym stopniu wszystkie wydatki członków Komisji, zgodnie z kosztorysem przedstawionym przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

10. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych jest upoważniony do pokrycia wydatków członków Komisji, w razie potrzeby, przed zwrotem przez zainteresowane Państwa-Strony, zgodnie z ustępem 9 niniejszego artykułu. 

Artykuł 43

Członkowie Komitetu oraz komisji pojednawczych ad hoc, które mogą zostać wyznaczone zgodnie z artykułem 42, są uprawnieni do korzystania z udogodnień, przywilejów i immunitetów przysługujących ekspertom działającym w imieniu Organizacji Narodów Zjednoczonych, zgodnie z postanowieniami odpowiednich sekcji Konwencji o przywilejach i immunitetach Organizacji Narodów Zjednoczonych. 

Artykuł 44

Postanowienia dotyczące stosowania niniejszego Paktu mają zastosowanie bez uszczerbku dla procedur określonych w dziedzinie praw człowieka przez lub na podstawie aktów konstytucyjnych i konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz agencji wyspecjalizowanych i nie uniemożliwiają Państwom-Stronom niniejszego Paktu korzystania z innych procedur rozstrzygania sporów zgodnie z ogólnymi lub szczególnymi umowami międzynarodowymi obowiązującymi między nimi. 

Artykuł 45

Komitet składa Zgromadzeniu Ogólnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, za pośrednictwem Rady Gospodarczej i Społecznej, roczne sprawozdanie ze swojej działalności. 

CZĘŚĆ V

Artykuł 46

Żadne z postanowień niniejszego paktu nie będzie interpretowane jako naruszające postanowienia Karty Narodów Zjednoczonych i statutów organizacji wyspecjalizowanych, które określają odpowiednie obowiązki różnych organów Organizacji Narodów Zjednoczonych i organizacji wyspecjalizowanych w odniesieniu do spraw objętych niniejszym Paktem. 

Artykuł 47

Żadne z postanowień niniejszego paktu nie będzie interpretowane jako naruszające przyrodzone prawo wszystkich ludzi do pełnego i swobodnego korzystania z ich bogactw i zasobów naturalnych oraz ich użytkowania. 

CZĘŚĆ VI

Artykuł 48

1. Niniejszy Pakt jest otwarty do podpisu dla każdego Państwa Członkowskiego Organizacji Narodów Zjednoczonych lub członka którejkolwiek z jej wyspecjalizowanych agencji, dla każdego Państwa-Strony Statutu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości oraz dla każdego innego Państwa zaproszonego przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych do przystąpienia do niniejszego Paktu.

2. Niniejszy Pakt podlega ratyfikacji. Dokumenty ratyfikacyjne zostaną złożone u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

3. Niniejszy Pakt jest otwarty do przystąpienia dla każdego Państwa, o którym mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu.

4. Przystąpienie następuje poprzez złożenie dokumentu przystąpienia u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

5. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych informuje wszystkie Państwa, które podpisały niniejszy Pakt lub do niego przystąpiły, o złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego lub dokumentu przystąpienia. 

Artykuł 49

1. Niniejszy Pakt wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych trzydziestego piątego dokumentu ratyfikacyjnego lub dokumentu przystąpienia.

2. Dla każdego Państwa, które ratyfikuje niniejszy Pakt lub przystąpi do niego po złożeniu trzydziestego piątego dokumentu ratyfikacyjnego lub dokumentu przystąpienia, niniejszy Pakt wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia przez nie własnego dokumentu ratyfikacyjnego lub dokumentu przystąpienia. 

Artykuł 50

Postanowienia niniejszego Paktu rozciągają się na wszystkie części Państw federalnych bez jakichkolwiek ograniczeń lub wyjątków. 

Artykuł 51

1. Każde Państwo-Strona niniejszego Paktu może zaproponować poprawkę i przedłożyć ją Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przekazuje następnie każdą proponowaną poprawkę Państwom-Stronom niniejszego Paktu z prośbą o powiadomienie go, czy opowiadają się za zwołaniem konferencji Państw-Stron w celu rozpatrzenia i głosowania nad propozycjami. W przypadku gdy co najmniej jedna trzecia Państw-Stron opowiada się za zwołaniem takiej konferencji, Sekretarz Generalny zwołuje konferencję pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych. Każda poprawka przyjęta przez większość Państw-Stron obecnych i głosujących na konferencji podlega zatwierdzeniu przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych.

2. Poprawki wchodzą w życie po zatwierdzeniu przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych i przyjęciu przez większość dwóch trzecich Państw-Stron niniejszego Paktu, zgodnie z ich odpowiednimi procedurami konstytucyjnymi. 3. Po wejściu w życie poprawki stają się wiążące dla Państw-Stron, które je przyjęły, natomiast pozostałe Państwa-Strony pozostają związane postanowieniami niniejszego Paktu oraz wszelkimi wcześniejszymi poprawkami, które przyjęły. 

Artykuł 52

1. Niezależnie od powiadomień dokonanych na podstawie artykułu 48 ustęp 5, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych poinformuje wszystkie Państwa, o których mowa w ustępie 1 tego samego artykułu, o następujących szczegółach:

(a) Podpisach, ratyfikacjach i przystąpieniach na podstawie artykułu 48;

(b) Dacie wejścia w życie niniejszego Paktu na podstawie artykułu 49 oraz dacie wejścia w życie wszelkich poprawek na podstawie artykułu 51. 

Article 53

1. Niniejszy Pakt, którego teksty w językach chińskim, angielskim, francuskim, rosyjskim i hiszpańskim są jednakowo autentyczne, zostanie złożony w archiwach Organizacji Narodów Zjednoczonych.

2. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przekaże uwierzytelnione odpisy niniejszego Paktu wszystkim Państwom, o których mowa w artykule 48.

Tekst oficjalnej wersji polskiego tłumaczenia ww. paktu jest poniżej. 

Wejście w życie: 23 marca 1976 r., zgodnie z art. 49

Preambuła

Państwa Strony niniejszego Paktu,

zważywszy, że zgodnie z zasadami ogłoszonymi w Karcie Narodów Zjednoczonych uznanie przyrodzonej godności oraz równych i niezbywalnych praw wszystkich członków rodziny ludzkiej stanowi podstawę wolności, sprawiedliwości i pokoju na świecie

Uznając, że prawa te wynikają z przyrodzonej godności osoby ludzkiej,

Uznając, że zgodnie z Powszechną Deklaracją Praw Człowieka ideał wolnych istot ludzkich cieszących się wolnością obywatelską i polityczną oraz wolnością od strachu i niedostatku może być osiągnięty tylko wtedy, gdy zostaną stworzone warunki, w których każdy będzie mógł korzystać ze swoich praw obywatelskich i politycznych, jak również ze swoich praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych,

Biorąc pod uwagę obowiązek Państw wynikający z Karty Narodów Zjednoczonych popierania powszechnego poszanowania i przestrzegania praw i wolności człowieka,

Zdając sobie sprawę, że jednostka, mając obowiązki wobec innych jednostek i wobec społeczności, do której należy, jest odpowiedzialna za dążenie do popierania i przestrzegania praw uznanych w niniejszym Pakcie,

uzgadniają następujące artykuły:

CZĘŚĆ I

Artykuł 1

1. Wszystkie narody (wszyscy ludzie) mają prawo do samostanowienia. Na mocy tego prawa swobodnie określają one swój status polityczny i swobodnie dążą do rozwoju gospodarczego, społecznego i kulturalnego.

2. Wszystkie ludy (wszyscy ludzie) mogą dla własnych celów swobodnie rozporządzać swymi bogactwami naturalnymi i zasobami, bez uszczerbku dla wszelkich zobowiązań wynikających z międzynarodowej współpracy gospodarczej, opartej na zasadzie wzajemnych korzyści, oraz z prawa międzynarodowego. W żadnym wypadku naród (nikt) nie może być pozbawiony własnych środków utrzymania.

3. Państwa Strony niniejszego Paktu, łącznie z tymi, które ponoszą odpowiedzialność za administrację terytoriów niesamodzielnych i terytoriów powierniczych, będą popierać realizację prawa do samostanowienia i będą szanować to prawo, zgodnie z postanowieniami Karty Narodów Zjednoczonych.

CZĘŚĆ II

Artykuł 2

1. Każde Państwo Strona niniejszego Paktu zobowiązuje się do poszanowania i zapewnienia wszystkim osobom znajdującym się na jego terytorium i podlegającym jego jurysdykcji praw uznanych w niniejszym Pakcie, bez względu na jakiekolwiek różnice, takie jak rasa, kolor skóry, płeć, język, religia, poglądy polityczne lub inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, majątek, urodzenie lub inny status.

2. Każde Państwo-Strona niniejszego Paktu zobowiązuje się do podjęcia niezbędnych kroków, zgodnie ze swoimi procesami konstytucyjnymi i postanowieniami niniejszego Paktu, w celu przyjęcia takich przepisów, o ile nie zostały one jeszcze przewidziane przez istniejące ustawodawstwo lub inne środki.

(a) Zapewnienie, że każda osoba, której prawa lub wolności uznane w niniejszym dokumencie zostały naruszone, będzie miała skuteczny środek odwoławczy, niezależnie od tego, że naruszenie zostało popełnione przez osoby działające w charakterze urzędowym;

(b) Zapewnienie, że każda osoba domagająca się takiego środka odwoławczego będzie miała do niego prawo ustalone przez właściwe (kompetentne) organy sądowe, administracyjne lub ustawodawcze, lub przez jakikolwiek inny właściwy (kompetentny) organ przewidziany w systemie prawnym państwa, oraz rozwijanie możliwości sądowego środka odwoławczego;

(c) zapewnienie, aby właściwe władze egzekwowały takie środki prawne, jeżeli zostały one przyznane.

Artykuł 3

Państwa Strony niniejszego Paktu zobowiązują się zapewnić mężczyznom i kobietom równe prawo do korzystania ze wszystkich praw obywatelskich i politycznych określonych w niniejszym Pakcie.

Artykuł 4

1 . W czasie niebezpieczeństwa publicznego, które zagraża życiu narodu i którego istnienie zostało oficjalnie ogłoszone, Państwa Strony niniejszego Paktu mogą podjąć środki stanowiące odstępstwo od ich zobowiązań wynikających z niniejszego Paktu w zakresie ściśle wymaganym przez nadzwyczajne okoliczności, pod warunkiem że środki takie nie są sprzeczne z ich innymi zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego i nie pociągają za sobą dyskryminacji wyłącznie ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, religię lub pochodzenie społeczne.

2. Na mocy niniejszego postanowienia nie można odstąpić od artykułów 6, 7, 8 (ustępy I i 2), 11, 15, 16 i 18.

3. Każde Państwo-Strona niniejszego Paktu korzystające z tego

Artykuł 5

1. Żadne z postanowień niniejszego Paktu nie może być interpretowane jako przyznanie jakiemukolwiek Państwu, grupie lub osobie prawa do podejmowania jakiejkolwiek działalności lub dokonywania jakichkolwiek czynów zmierzających do zniszczenia któregokolwiek z praw i wolności uznanych w niniejszym Pakcie lub do ich ograniczenia w większym stopniu, niż to przewiduje niniejszy Pakt.

2. Żadne z podstawowych praw człowieka uznanych lub istniejących w jakimkolwiek Państwie-Stronie niniejszego Paktu na mocy ustaw, konwencji, rozporządzeń lub zwyczajów nie może być ograniczone lub uchylone pod pretekstem, że niniejszy Pakt nie uznaje takich praw lub uznaje je w mniejszym zakresie.

CZĘŚĆ III

Artykuł 6

1. Każdy człowiek ma przyrodzone prawo do życia. Prawo to podlega ochronie prawnej. Nikt nie może być samowolnie pozbawiony życia.

2. W krajach, które nie zniosły kary śmierci, wyrok śmierci może być orzeczony tylko za najcięższe przestępstwa, zgodnie z prawem obowiązującym w chwili popełnienia przestępstwa i nie wbrew postanowieniom niniejszego Paktu. oraz do Konwencji o zapobieganiu i karaniu zbrodni ludobójstwa. Kara ta może zostać wymierzona wyłącznie na podstawie prawomocnego wyroku wydanego przez właściwy sąd.

3. Jeżeli pozbawienie życia stanowi zbrodnię ludobójstwa, przyjmuje się, że żadne z postanowień niniejszego artykułu nie upoważnia żadnego Państwa Strony niniejszego Paktu do odstąpienia w jakikolwiek sposób od jakichkolwiek zobowiązań podjętych na mocy postanowień Konwencji o zapobieganiu i karaniu zbrodnia ludobójstwa.

4. Każdy skazany na karę śmierci ma prawo ubiegać się o ułaskawienie lub złagodzenie kary. We wszystkich przypadkach można zastosować amnestię, ułaskawienie lub złagodzenie wyroku śmierci.

5. Wyroku śmierci nie orzeka się za przestępstwa popełnione przez osoby poniżej osiemnastego roku życia i nie wykonuje się go w stosunku do kobiet w ciąży.

6. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie może być powoływane w celu opóźnienia lub uniemożliwienia zniesienia kary śmierci przez którekolwiek Państwo-Stronę niniejszego Paktu.

Artykuł 7

Nikt nie może być poddawany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. W szczególności nikt nie może być poddawany bez swojej dobrowolnej zgody eksperymentom medycznym lub naukowym.

Artykuł 8

1. Nikt nie będzie trzymany w niewoli; niewolnictwo i handel niewolnikami we wszelkich formach będą zakazane.

2. Nikt nie może być trzymany w niewoli.

3.

a) nikt nie może być zmuszany do wykonywania pracy przymusowej lub obowiązkowej;

(b) Ustęp 3 (a) nie może być uznawany za uniemożliwiający w krajach, w których pozbawienie wolności z ciężką pracą może zostać orzeczone jako kara za przestępstwo, wykonywanie ciężkiej pracy na podstawie wyroku na taką karę wydanego przez właściwy sąd;

(c) W rozumieniu niniejszego ustępu określenie „praca przymusowa lub obowiązkowa” nie obejmuje:

(i) wszelkie prace lub usługi, o których mowa w lit. b), zwykle wymagane od osoby pozbawionej wolności na mocy zgodnego z prawem postanowienia sądu lub osoby przebywającej na warunkowym zwolnieniu z aresztu;

(ii) wszelkiej służby o charakterze wojskowym oraz, w krajach, w których uznawana jest odmowa służby wojskowej, wszelkiej służby państwowej wymaganej przez prawo od osób odmawiających służby wojskowej ze względu na przekonania;

(iii) wszelkie usługi wymagane w sytuacjach nadzwyczajnych lub klęskach zagrażających życiu lub dobru społeczności;

​

iv) Wszelkie prace lub usługi stanowiące część normalnych obowiązków cywilnych.

Artykuł 9

1. Każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być poddany arbitralnemu aresztowaniu lub zatrzymaniu. Nikt nie może być pozbawiony wolności inaczej niż na takich podstawach i w trybie określonym przez ustawę.

2. Każdy aresztowany powinien być poinformowany w chwili zatrzymania o przyczynach aresztowania i niezwłocznie poinformowany o wszelkich postawionych mu zarzutach.

3. Każdy aresztowany lub zatrzymany na podstawie zarzutów karnych zostanie niezwłocznie postawiony przed sędzią lub innym funkcjonariuszem uprawnionym na mocy ustawy do wykonywania władzy sądowej i będzie miał prawo być sądzony w rozsądnym terminie lub zwolniony. Nie będzie ogólną zasadą, że osoby oczekujące na rozprawę będą zatrzymywane w areszcie, jednakże zwolnienie może być uzależnione od gwarancji stawienia się na rozprawę na każdym innym etapie postępowania sądowego oraz, jeżeli zajdzie taka potrzeba, wykonania wyroku.

4. Każdy, kto został pozbawiony wolności w wyniku aresztowania lub zatrzymania, ma prawo zwrócić się do sądu, aby sąd ten mógł niezwłocznie stwierdzić zgodność z prawem jego pozbawienia wolności i zarządzić zwolnienie, jeżeli zatrzymanie jest niezgodne z prawem.

5. Każdemu, kto padł ofiarą bezprawnego aresztowania lub zatrzymania, przysługuje egzekwowalne prawo do odszkodowania.

Artykuł 10

1. Wszystkie osoby pozbawione wolności będą traktowane w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności osoby ludzkiej.

2.

(a) Osoby oskarżone, z wyjątkiem wyjątkowych okoliczności, będą oddzielone od osób skazanych i będą podlegać odrębnemu traktowaniu, odpowiedniemu do ich statusu osoby nieskazanej;

​

(b) Oskarżeni nieletni zostaną oddzieleni od dorosłych i możliwie najszybciej doprowadzeni do orzeczenia.

3. System penitencjarny obejmuje leczenie więźniów, którego zasadniczym celem jest ich resocjalizacja i resocjalizacja. Nieletni przestępcy będą oddzielani od dorosłych i traktowani będą odpowiednio do ich wieku i statusu prawnego.

Artykuł 11

Nikt nie może być pozbawiony wolności wyłącznie z powodu niemożności wykonania zobowiązania umownego.

Artykuł 12

1. Każdy, kto legalnie przebywa na terytorium państwa, ma na tym terytorium prawo do swobodnego przemieszczania się i wyboru miejsca zamieszkania.

2. Każdy ma prawo opuścić dowolny kraj, łącznie ze swoim własnym.

3. Wyżej wymienione prawa nie podlegają żadnym ograniczeniom, z wyjątkiem tych, które przewiduje ustawa, są niezbędne dla ochrony bezpieczeństwa narodowego, porządku publicznego, zdrowia lub moralności publicznej albo praw i wolności innych osób oraz są spójne z innymi prawami uznanymi w niniejszym Pakcie.

4. Nikt nie może być samowolnie pozbawiony prawa wjazdu do własnego kraju.

Artykuł 13

Cudzoziemiec legalnie przebywający na terytorium Państwa Strony niniejszego Paktu może zostać z niego wydalony jedynie na podstawie decyzji podjętej zgodnie z prawem i będzie miał możliwość przedstawienia powodów przeciwko swemu wydalenie oraz do rozpatrzenia jego sprawy przez właściwą władzę lub osobę lub osoby specjalnie przez nią wyznaczone oraz bycie reprezentowanym w tym celu przed nią.

Artykuł 14

1. Wszyscy są równi przed sądami i trybunałami. Przy rozstrzyganiu postawionych mu zarzutów karnych lub co do jego praw i obowiązków w postępowaniu sądowym każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony na mocy ustawy. Prasa i publiczność mogą być wyłączone z całości lub części rozprawy ze względu na moralność, porządek publiczny lub bezpieczeństwo narodowe w społeczeństwie demokratycznym albo gdy wymaga tego interes życia prywatnego stron, lub w celu w zakresie ściśle niezbędnym zdaniem sądu w szczególnych okolicznościach, gdy jawność szkodziłaby interesom wymiaru sprawiedliwości; jednakże każdy wyrok wydany w sprawie karnej lub w postępowaniu sądowym podaje się do wiadomości publicznej, chyba że interes małoletnich wymaga inaczej lub gdy postępowanie dotyczy sporów małżeńskich lub opieki nad dziećmi.

2. Każdy oskarżony o popełnienie przestępstwa ma prawo uważać się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą.

3. Przy ustalaniu postawionych mu zarzutów karnych każdy będzie miał prawo do następujących minimalnych gwarancji, przy całkowitej równości: a) do niezwłocznego i szczegółowego poinformowania go w zrozumiałym dla siebie języku o charakterze i przyczynie oskarżenia przeciwko niemu;

(b) posiadania odpowiedniego czasu i możliwości do przygotowania swojej obrony oraz do porozumiewania się z wybranym przez siebie obrońcą;

(c) Być sądzonym bez zbędnej zwłoki;

(d) bycia sądzonym w jego obecności i obrony osobiście lub przez obrońcę według własnego wyboru; otrzymania informacji, jeżeli nie posiada pomocy prawnej, o tym prawie; oraz posiadania przydzielonej mu pomocy prawnej, w każdym przypadku, gdy wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, i w każdym takim przypadku bez ponoszenia przez niego opłat, jeżeli nie ma wystarczających środków, aby to opłacić;

(e) przesłuchać lub przesłuchać świadków przeciwko niemu oraz uzyskać stawienie się i przesłuchanie świadków w jego imieniu na takich samych warunkach, jak świadkowie przeciwko niemu;

(f) korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie rozumie lub nie mówi w języku używanym w sądzie;

(g) Nie być zmuszanym do składania zeznań przeciwko sobie lub do przyznania się do winy.

4. W przypadku nieletnich postępowanie powinno uwzględniać ich wiek i celowość wspierania ich resocjalizacji.

5. Każdy skazany za przestępstwo ma prawo do ponownego rozpatrzenia swego wyroku skazującego i wyroku przez sąd wyższej instancji zgodnie z ustawą.

6. Jeżeli dana osoba została prawomocnie skazana za przestępstwo, a następnie jej wyrok został uchylony lub została ona ułaskawiona na tej podstawie, że nowy lub nowo odkryty fakt jednoznacznie wskazuje na pomyłkę sądową, osoba, która poniosła karę w wyniku takiego skazania, otrzyma odszkodowanie zgodnie z prawem, chyba że zostanie udowodnione, że nieujawnienie w terminie nieznanego faktu jest w całości lub w części jej przypisane.

7. Nikt nie może być ponownie sądzony lub karany za przestępstwo, za które został już prawomocnie skazany lub uniewinniony zgodnie z ustawą i procedurą karną każdego kraju.

Artykuł 15

1. Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia przestępstwa z powodu działania lub zaniechania, które w chwili jego popełnienia nie stanowiło przestępstwa w rozumieniu prawa krajowego lub międzynarodowego. Nie można także wymierzyć kary surowszej niż ta, która obowiązywała w chwili popełnienia przestępstwa. Jeżeli po popełnieniu przestępstwa ustawa przewiduje wymierzenie łagodniejszej kary, sprawca odnosi z tego korzyść.

2. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie przesądza o procesie i karaniu jakiejkolwiek osoby za jakikolwiek czyn lub zaniechanie, które w chwili jego popełnienia było przestępstwem w myśl ogólnych zasad prawa uznanych przez wspólnotę narodów.

​

Artykuł 16

Każdy ma prawo wszędzie być uznawanym za osobę wobec prawa.

Artykuł 17

1. Nikt nie może być poddawany samowolnej lub bezprawnej ingerencji w jego życie prywatne, rodzinne, domowe lub korespondencję ani bezprawnym zamachom na jego honor i dobre imię.

2. Każdy ma prawo do ochrony prawnej przed taką ingerencją lub atakiem.

Artykuł 18

1. Każdy ma prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania. Prawo to obejmuje wolność posiadania lub przyjmowania religii lub przekonań według własnego wyboru, a także wolność uzewnętrzniania, indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swojej religii lub przekonań poprzez uprawianie kultu, przestrzeganie zasad, praktykowanie i nauczanie.

2. Nikt nie może być poddany przymusowi, który ograniczałby jego wolność posiadania lub przyjmowania wybranej przez siebie religii lub przekonań.

3. Wolność uzewnętrzniania swojej religii lub przekonań może podlegać jedynie ograniczeniom przewidzianym przez ustawę i niezbędnym do ochrony bezpieczeństwa, porządku, zdrowia lub moralności publicznej albo podstawowych praw i wolności innych osób.

4. Państwa Strony niniejszego Paktu zobowiązują się szanować wolność rodziców i, jeśli ma to zastosowanie, opiekunów prawnych do zapewnienia swoim dzieciom wychowania religijnego i moralnego zgodnie z ich własnymi przekonaniami.

Artykuł 19

1. Każdy ma prawo do swobodnego posiadania poglądów.

2. Każdy ma prawo do wolności wypowiedzi; prawo to obejmuje swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania informacji i idei wszelkiego rodzaju, bez względu na granice, w formie ustnej, pisemnej lub drukowanej, w formie dzieła sztuki lub za pomocą innych środków według własnego wyboru.

​3. Wykonywanie praw przewidzianych w ustępie 2 niniejszego artykułu pociąga za sobą szczególne obowiązki i odpowiedzialność. Może zatem podlegać pewnym ograniczeniom, ale mogą one dotyczyć tylko tych przewidzianych przez prawo i niezbędnych:

(a) W imię poszanowania praw lub reputacji innych osób;

(b) w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego (ordre public), zdrowia publicznego lub moralności publicznej.

Artykuł 20

1. Wszelka propaganda wojenna jest ustawowo zakazana.

2. Wszelkie propagowanie nienawiści narodowej, rasowej lub religijnej stanowiące podżeganie do dyskryminacji, wrogości lub przemocy jest prawnie zakazane.

Artykuł 21

Uznaje się prawo do pokojowych zgromadzeń. W korzystaniu z tego prawa nie można wprowadzać żadnych ograniczeń innych niż te, które są nałożone zgodnie z ustawą i które są konieczne w społeczeństwie demokratycznym ze względu na bezpieczeństwo narodowe lub bezpieczeństwo publiczne, porządek publiczny (ordre public), ochronę zdrowia publicznego lub moralności lub ochrona praw i wolności innych osób.

Artykuł 22

1. Każdy ma prawo do wolności zrzeszania się z innymi, łącznie z prawem do tworzenia i przystępowania do związków zawodowych w celu ochrony swoich interesów.

2. W korzystaniu z tego prawa nie można wprowadzać żadnych innych ograniczeń niż przewidziane przez ustawę i konieczne w społeczeństwie demokratycznym ze względu na bezpieczeństwo narodowe lub bezpieczeństwo publiczne, porządek publiczny, ochronę dóbr publicznych zdrowia i moralności lub ochrony praw i wolności innych osób. Artykuł ten nie stanowi przeszkody dla nałożenia zgodnych z prawem ograniczeń na członków sił zbrojnych i policji w korzystaniu przez nich z tego prawa.

3. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie upoważnia Państw-Stron Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy z 1948 r. dotyczącej wolności zrzeszania się i ochrony prawa do organizowania się do podejmowania środków legislacyjnych, które szkodziłyby lub do stosowania prawa w sposób powodujący szkodę, gwarancji przewidzianych w tej Konwencji.

Artykuł 23

1. Rodzina jest naturalną i podstawową komórką społeczeństwa i ma prawo do ochrony ze strony społeczeństwa i państwa.

2. Uznaje się prawo mężczyzn i kobiet w wieku małżeńskim do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny.

3. Żadne małżeństwo nie może zostać zawarte bez swobodnej i pełnej zgody przyszłych małżonków.

4. Państwa Strony niniejszego Paktu podejmą odpowiednie kroki w celu zapewnienia równości praw i obowiązków małżonków w związku z zawarciem małżeństwa, w trakcie małżeństwa i po jego rozwiązaniu. W przypadku rozwiązania należy zapewnić niezbędną ochronę dzieci.

Artykuł 24

1. Każde dziecko będzie miało, bez jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, religię, pochodzenie narodowe lub społeczne, majątek lub urodzenie, prawo do środków ochrony, jakich wymaga jego status małoletniego, na częścią swojej rodziny, społeczeństwa i państwa.

2. Każde dziecko podlega rejestracji niezwłocznie po urodzeniu i otrzymuje imię.

3. Każde dziecko ma prawo do nabycia obywatelstwa.

Artykuł 25

Każdy obywatel ma prawo i możliwość, bez jakichkolwiek różnic wymienionych w artykule 2 i bez nieuzasadnionych ograniczeń:

(a) brać udział w kierowaniu sprawami publicznymi, bezpośrednio lub za pośrednictwem swobodnie wybranych przedstawicieli;

(b) głosować i być wybieranym w rzetelnych, okresowych wyborach, które będą powszechne i równe w głosowaniu tajnym, gwarantującym swobodne wyrażanie woli wyborców;

(c) Dostęp, na ogólnych zasadach równości, do służby publicznej w swoim kraju.

Artykuł 26

Wszyscy ludzie są równi wobec prawa i mają prawo, bez żadnej dyskryminacji, do jednakowej ochrony prawnej. W tym względzie prawo zabrania wszelkiej dyskryminacji i gwarantuje wszystkim osobom równą i skuteczną ochronę przed dyskryminacją z jakichkolwiek powodów, takich jak rasa, kolor skóry, płeć, język, religia, przekonania polityczne lub inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, majątek, urodzenie lub inny stan.

(uwaga PK: w angielskim tekście jest użyte słowo person, czyli osoby a nie ludzie (people))

Artykuł 27

W tych Państwach, w których istnieją mniejszości etniczne, religijne lub językowe, osobom należącym do takich mniejszości nie można odmawiać prawa do korzystania z własnej kultury, wyznawania i praktykowania własnej religii, wspólnie z innymi członkami swojej grupy, lub używać własnego języka.

CZĘŚĆ IV

Artykuł 28

1. Ustanawia się Komitet Praw Człowieka (zwany dalej w niniejszym Pakcie Komitetem). Składa się z osiemnastu członków i wykonuje określone poniżej funkcje.

2. Komitet będzie się składał z obywateli Państw Stron niniejszego Paktu, którzy będą osobami o wysokim charakterze moralnym i uznanymi kompetencjami w dziedzinie praw człowieka, przy uwzględnieniu użyteczności udziału niektórych osób posiadających doświadczenie prawnicze .

3. Członkowie Komitetu są wybierani i pełnią swoje funkcje we własnym imieniu.

Artykuł 29

1. Członkowie Komitetu będą wybierani w głosowaniu tajnym z listy osób posiadających kwalifikacje przewidziane w artykule 28 i nominowanych w tym celu przez Państwa Strony niniejszego Paktu.

2. Każde Państwo Strona niniejszego Paktu może wyznaczyć nie więcej niż dwie osoby. Osoby te będą obywatelami Państwa nominującego.

3. Osoba może ubiegać się o renominację.

Artykuł 30

1. Pierwsze wybory odbędą się nie później niż sześć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego Paktu.

2. Co najmniej cztery miesiące przed datą każdych wyborów do Komitetu, innych niż wybory mające na celu obsadzenie wakatu ogłoszonego zgodnie z artykułem 34, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych wystosuje pisemne zaproszenie do Państw Stron Konwencji niniejszego Porozumienia do przedstawienia swoich kandydatur na członków Komitetu w ciągu trzech miesięcy.

Artykuł 31

1. W skład Komitetu nie może wchodzić więcej niż jeden obywatel tego samego Państwa.

2. Przy wyborze Komitetu należy uwzględnić sprawiedliwy rozkład geograficzny członkostwa oraz reprezentację różnych form cywilizacji i głównych systemów prawnych.

Artykuł 32

1. Członkowie Komitetu wybierani są na czteroletnią kadencję. W przypadku renominacji będą oni uprawnieni do ponownego wyboru. Jednakże kadencja dziewięciu członków wybranych w pierwszych wyborach wygasa po upływie dwóch lat; niezwłocznie po pierwszych wyborach nazwiska tych dziewięciu członków zostaną wybrane w drodze losowania przez przewodniczącego zgromadzenia, o którym mowa w art. 30 ust. 4.

2. Wybory po wygaśnięciu urzędu przeprowadza się zgodnie z postanowieniami poprzednich artykułów tej części niniejszego Paktu.

Artykuł 33

1. Jeżeli w jednomyślnej opinii pozostałych członków członek Komitetu zaprzestał sprawowania swoich funkcji z jakiejkolwiek przyczyny innej niż brak charakteru tymczasowego, Przewodniczący Komitetu powiadamia Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych Narodów, którzy następnie ogłoszą wakat siedziby tego członka.

​

2. W przypadku śmierci lub rezygnacji członka Komitetu Przewodniczący niezwłocznie powiadamia o tym Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który stwierdza wakat stanowiska od dnia śmierci lub dnia złożenia rezygnacji Staje się skuteczna.

Artykuł 34

1. W przypadku ogłoszenia wakatu zgodnie z artykułem 33 i jeżeli kadencja członka, który ma zostać zastąpiony, nie wygasa w ciągu sześciu miesięcy od ogłoszenia wakatu, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadomi o tym każdego z Państwa Strony niniejszego Paktu, które mogą w ciągu dwóch miesięcy przedstawić nominacje zgodnie z artykułem 29 w celu obsadzenia wakatu.

2. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przygotuje listę w porządku alfabetycznym osób w ten sposób nominowanych i przedłoży ją Państwom Stronom niniejszego Paktu. Wybór w celu obsadzenia wakatu odbędzie się wówczas zgodnie z odpowiednimi postanowieniami niniejszej części niniejszego Paktu.

3. Członek Komitetu wybrany w celu obsadzenia wakatu ogłoszonego zgodnie z art. 33 pełni swój urząd do końca kadencji członka, który opuścił stanowisko w Komitecie na podstawie przepisów tego artykułu.

Artykuł 35

Członkowie Komitetu, za zgodą Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, będą otrzymywać wynagrodzenie ze środków Organizacji Narodów Zjednoczonych na warunkach określonych przez Zgromadzenie Ogólne, biorąc pod uwagę wagę obowiązków Komitetu.

Artykuł 36

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zapewni niezbędny personel i udogodnienia w celu skutecznego wykonywania funkcji Komitetu na mocy niniejszego Paktu.

​

Artykuł 37

1. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zwoła pierwsze posiedzenie Komitetu w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych.

2. Po pierwszym posiedzeniu Komitet zbiera się w terminach przewidzianych w jego regulaminie.

3. Komitet zbiera się zwykle w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych lub w Biurze Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie.

Artykuł 38

Każdy członek Komisji przed podjęciem swoich obowiązków składa w komisji jawnej uroczyste oświadczenie, że będzie sprawował swoje funkcje w sposób bezstronny i sumienny.

Artykuł 39

1. Komitet wybiera swoje władze na dwuletnią kadencję. Mogą zostać wybrani ponownie.

2. Komitet ustala swój własny regulamin wewnętrzny, przy czym regulamin ten stanowi między innymi, że:

(a) Dwunastu członków stanowi kworum;

b) Decyzje Komitetu podejmowane są większością głosów obecnych członków.

Artykuł 40

1. Państwa Strony niniejszego Paktu zobowiązują się do składania sprawozdań na temat środków, które przyjęły, realizujących prawa w nim uznane, oraz na temat postępu, jaki nastąpił w korzystaniu z tych praw: (a) w ciągu jednego roku od wejścia w życie niniejszego Paktu dla zainteresowanych Państw-Stron;

b) Następnie, ilekroć Komitet tego zażąda.

2. Wszystkie sprawozdania będą przedkładane Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, który przekaże je Komitetowi do rozpatrzenia. Sprawozdania będą wskazywać czynniki i ewentualne trudności wpływające na realizację niniejszego Paktu.

3. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych może, po konsultacji z Komitetem, przekazać zainteresowanym organizacjom wyspecjalizowanym kopie takich części sprawozdań, które mogą należeć do ich zakresu kompetencji.

4. Komitet zbada sprawozdania przedłożone przez Państwa Strony niniejszego Paktu. Przekaże swoje sprawozdania i wszelkie uwagi ogólne, jakie uzna za stosowne, Państwom Stronom. Komitet może także przekazać te uwagi Radzie Gospodarczej i Społecznej wraz z kopiami sprawozdań, które otrzymał od Państw Stron niniejszego Paktu.

5. Państwa Strony niniejszego Paktu mogą przedkładać Komitetowi uwagi dotyczące wszelkich komentarzy, które mogą zostać zgłoszone zgodnie z ustępem 4 niniejszego artykułu.

Artykuł 41

1. Państwo Strona niniejszego Paktu może w dowolnym czasie oświadczyć na mocy niniejszego artykułu, że uznaje kompetencje Komitetu do przyjmowania i rozpatrywania zawiadomień stwierdzających, że Państwo Strona twierdzi, że inne Państwo Strona nie wypełnia swoich zobowiązań wynikających z niniejszego Paktu. Przymierze. Komunikaty na podstawie niniejszego artykułu mogą być odbierane i rozpatrywane jedynie wówczas, gdy zostaną złożone przez Państwo Stronę, które złożyło oświadczenie uznające w stosunku do siebie kompetencje Komitetu. Komitet nie otrzyma żadnej informacji, jeżeli dotyczy ona Państwa-Strony, które nie złożyło takiego oświadczenia. Informacje otrzymane na mocy niniejszego artykułu będą rozpatrywane zgodnie z następującą procedurą:

(a) Jeżeli Państwo Strona niniejszego Paktu uzna, że inne Państwo Strona nie wprowadza w życie postanowień niniejszego Paktu, może ono w drodze pisemnego zawiadomienia zwrócić uwagę tego Państwa Strony na tę kwestię. W ciągu trzech miesięcy od otrzymania zawiadomienia Państwo przyjmujące przekaże Państwu, które je wysłało przekazanie wyjaśnień lub innego pisemnego oświadczenia wyjaśniającego sprawę, które powinno zawierać, w miarę możliwości i stosowności, odniesienie do krajowych procedur i środków podjętych, będących w toku lub dostępnych w danej sprawie;

b) Jeżeli sprawa nie zostanie rozwiązana w sposób satysfakcjonujący obydwie zainteresowane Państwa Strony w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania przez Państwo otrzymujące pierwotnego zawiadomienia, każde z Państw będzie miało prawo skierować sprawę do Komitetu w drodze zawiadomienia przekazanego Komitetowi i drugiemu Państwu;

c) Komitet zajmie się przekazaną mu sprawą dopiero po upewnieniu się, że w tej sprawie przywołano i wyczerpano wszystkie dostępne krajowe środki odwoławcze, zgodnie z ogólnie uznanymi zasadami prawa międzynarodowego. Nie ma to zastosowania w przypadku bezzasadnego przedłużania stosowania środków;

(d) Komitet będzie odbywał posiedzenia zamknięte podczas rozpatrywania korespondencji na mocy niniejszego artykułu;

e) Z zastrzeżeniem postanowień litery c), Komitet udostępni swoje dobre usługi zainteresowanym Państwom Stronom w celu polubownego rozwiązania danej kwestii w oparciu o poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności uznanych w niniejsze Przymierze;

f) W każdej przekazanej mu sprawie Komitet może wezwać zainteresowane Państwa Strony, o których mowa w lit. b), do dostarczenia wszelkich stosownych informacji;

g) Zainteresowane Państwa-Strony, o których mowa w lit. b), będą miały prawo do bycia reprezentowanymi podczas rozpatrywania danej sprawy w Komitecie oraz do składania oświadczeń ustnych i/lub pisemnych;

h) Komitet w ciągu dwunastu miesięcy od daty otrzymania powiadomienia, o którym mowa w lit. b), przedłoży raport:

(i) Jeżeli zostanie osiągnięte rozwiązanie w zakresie określonym w lit. e), Komitet ograniczy swoje sprawozdanie do krótkiego przedstawienia faktów i osiągniętego rozwiązania;

(ii) Jeżeli nie zostanie osiągnięte rozwiązanie w zakresie określonym w lit. e), Komitet ograniczy swoje sprawozdanie do krótkiego przedstawienia faktów; do sprawozdania załącza się oświadczenia pisemne i zapis ustnych oświadczeń złożonych przez zainteresowane Państwa Strony. W każdej sprawie sprawozdanie będzie przekazywane zainteresowanym Państwom Stronom.

2. Postanowienia niniejszego artykułu wejdą w życie po złożeniu przez dziesięć Państw Stron niniejszego Paktu deklaracji zgodnie z ustępem I niniejszego artykułu. Takie oświadczenia zostaną złożone przez Państwa Strony u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który przekaże ich kopie innym Państwom Stronom. Oświadczenie może zostać wycofane w dowolnym momencie poprzez powiadomienie Sekretarza Generalnego. Takie wycofanie nie ma wpływu na rozpatrzenie jakiejkolwiek sprawy będącej przedmiotem zawiadomienia już przekazanego na mocy niniejszego artykułu; po otrzymaniu przez Sekretarza Generalnego powiadomienia o wycofaniu deklaracji żadne dalsze zawiadomienie od żadnego Państwa Strony nie będzie otrzymywane, chyba że zainteresowane Państwo Strona złożyło nowe oświadczenie.

Artykuł 42

1.

(a) Jeżeli sprawa przekazana Komitetowi zgodnie z artykułem 41 nie zostanie rozwiązana w sposób zadowalający zainteresowane Państwa Strony, Komitet może, za uprzednią zgodą zainteresowanych Państw Stron, powołać komisję pojednawczą ad hoc (zwaną dalej jako Komisja). Dobre usługi Komisji zostaną udostępnione zainteresowanym Państwom Stronom w celu polubownego rozwiązania sprawy w oparciu o poszanowanie niniejszego Paktu;

b) Komisja składa się z pięciu osób akceptowanych przez zainteresowane Państwa Strony. Jeżeli zainteresowane Państwa-Strony nie osiągną porozumienia w ciągu trzech miesięcy co do całości lub części składu Komisji, członkowie Komisji, co do których nie osiągnięto porozumienia, zostaną wybrani w głosowaniu tajnym większością dwóch trzecich głosów Komitet spośród swoich członków.

2. Członkowie Komisji pełnią swoje funkcje we własnym imieniu. Nie mogą być obywatelami zainteresowanych Państw Stron ani Państwa niebędącego Stroną niniejszego Paktu, ani Państwa Strony, które nie złożyło oświadczenia na podstawie artykułu 41.

3. Komisja wybiera własnego przewodniczącego i przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

4. Posiedzenia Komisji zwykle odbywają się w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych lub w Biurze Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie. Jednakże mogą one odbywać się w innych dogodnych miejscach, jakie Komisja ustali w porozumieniu z Sekretarzem Generalnym Organizacji Narodów Zjednoczonych i zainteresowanymi Państwami-Stronami.

5. Sekretariat utworzony zgodnie z artykułem 36 obsługuje także komisje powołane na podstawie niniejszego artykułu.

6. Informacje otrzymane i zebrane przez Komitet zostaną udostępnione Komisji, a Komisja może wezwać zainteresowane Państwa Strony do dostarczenia wszelkich innych istotnych informacji.

7. Kiedy Komisja w pełni rozpatrzy sprawę, ale w każdym razie nie później niż dwanaście miesięcy po zajęciu się tą sprawą, przedstawi Przewodniczącemu Komitetu raport do przekazania zainteresowanym Państwom Stronom:

a) Jeżeli Komisja nie jest w stanie zakończyć rozpatrywania sprawy w ciągu dwunastu miesięcy, ogranicza ona swoje sprawozdanie do krótkiego przedstawienia stanu rozpatrzenia sprawy;

(b) Jeżeli zostanie osiągnięte polubowne rozwiązanie sprawy, oparte na poszanowaniu praw człowieka uznanych w niniejszym Pakcie, Komisja ograniczy swoje sprawozdanie do krótkiego przedstawienia faktów i osiągniętego rozwiązania;

(c) Jeżeli nie zostanie osiągnięte rozwiązanie w zakresie określonym w lit. b), sprawozdanie Komisji będzie zawierało jej ustalenia dotyczące wszystkich kwestii faktycznych mających znaczenie dla sporów pomiędzy zainteresowanymi Państwami-Stronami, a także jej poglądy na temat możliwości polubownego rozwiązania tej sprawy. Sprawozdanie to będzie również zawierać oświadczenia pisemne i zapis ustnych oświadczeń złożonych przez zainteresowane Państwa-Strony;

d) Jeżeli raport Komisji zostanie złożony zgodnie z literą c), zainteresowane Państwa-Strony w ciągu trzech miesięcy od otrzymania raportu powiadomią Przewodniczącego Komitetu, czy akceptują treść raportu Komisji .

8. Postanowienia niniejszego artykułu nie naruszają obowiązków Komitetu wynikających z artykułu 41.

9. Zainteresowane Państwa-Strony podzielą się równo wszystkimi wydatkami członków Komisji, zgodnie z szacunkami dostarczonymi przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

10. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych będzie uprawniony do pokrycia wydatków członków Komisji, jeśli będzie to konieczne, przed ich zwrotem przez zainteresowane Państwa Strony, zgodnie z ust. 9 niniejszego artykułu.

Artykuł 43

Członkowie Komitetu i komisji pojednawczych ad hoc, które mogą zostać powołane na mocy artykułu 42, będą uprawnieni do udogodnień, przywilejów i immunitetów ekspertów przebywających z misją dla Organizacji Narodów Zjednoczonych, jak określono w odpowiednich sekcjach Konwencji o Przywileje i immunitety Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 44

Postanowienia wykonawcze do niniejszego Paktu będą miały zastosowanie bez uszczerbku dla procedur przewidzianych w dziedzinie praw człowieka przez instrumenty założycielskie lub na ich podstawie oraz konwencje Organizacji Narodów Zjednoczonych i organizacji wyspecjalizowanych i nie będą stanowić przeszkody dla Państw-Stron Konwencji niniejszego Paktu od uciekania się do innych procedur rozstrzygania sporów zgodnie z ogólnymi lub specjalnymi umowami międzynarodowymi obowiązującymi między nimi.

Artykuł 45

Komitet przedkłada Zgromadzeniu Ogólnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych za pośrednictwem Rady Gospodarczej i Społecznej roczne sprawozdanie ze swojej działalności.

CZĘŚĆ V

Artykuł 46

Żadne z postanowień niniejszego Paktu nie będzie interpretowane jako naruszające postanowienia Karty Narodów Zjednoczonych i konstytucji organizacji wyspecjalizowanych, które określają odpowiednie obowiązki różnych organów Organizacji Narodów Zjednoczonych i organizacji wyspecjalizowanych w odniesieniu do spraw omówione w niniejszym Porozumieniu.

Artykuł 47

Żadne z postanowień niniejszego Paktu nie będzie interpretowane jako naruszające przyrodzone prawo wszystkich narodów do pełnego i swobodnego korzystania z bogactw naturalnych i zasobów oraz korzystania z nich.

CZĘŚĆ VI

Artykuł 48

1. Niniejsze Pakt jest otwarty do podpisu dla każdego Państwa będącego członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych lub członka którejkolwiek z jej wyspecjalizowanych agencji, każdego Państwa Strony Statutu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości oraz każdego innego państwa zaproszonego przez Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, aby stała się Stroną niniejszego Paktu.

2. Niniejsze Pakt podlega ratyfikacji. Dokumenty ratyfikacyjne zostaną złożone Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

3. Niniejszy Pakt będzie otwarty do przystąpienia dla każdego państwa, o którym mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu.

4. Przystąpienie następuje poprzez złożenie dokumentu przystąpienia Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

5. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych poinformuje wszystkie państwa, które podpisały niniejsze Pakt lub przystąpiły do niego, o złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia.

​

A gdzie jest artykuł 49?? 

Artykuł 50

Postanowienia niniejszego Paktu rozciągają się na wszystkie części Państw Federalnych, bez żadnych ograniczeń i wyjątków.

Artykuł 51

1. Każde Państwo Strona niniejszego Paktu może zaproponować poprawkę i przedłożyć ją Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przekaże następnie wszelkie proponowane poprawki Państwom Stronom niniejszego Paktu z prośbą o powiadomienie go, czy opowiadają się za zwołaniem konferencji Państw Stron w celu rozpatrzenia propozycji i głosowania nad nimi. W przypadku, gdy co najmniej jedna trzecia Państw Stron będzie opowiadać się za taką konferencją, Sekretarz Generalny zwoła konferencję pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych. Każda poprawka przyjęta większością Państw Stron obecnych i głosujących na konferencji zostanie przedłożona Zgromadzeniu Ogólnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych do zatwierdzenia.

2. Poprawki wejdą w życie po ich zatwierdzeniu przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych i przyjęciu większością dwóch trzecich Państw Stron niniejszego Paktu, zgodnie z ich odpowiednimi procedurami konstytucyjnymi. 3. Kiedy poprawki wejdą w życie, będą one wiążące dla tych Państw-Stron, które je przyjęły, podczas gdy inne Państwa-Strony będą nadal związane postanowieniami niniejszego Paktu oraz wszelkimi wcześniejszymi poprawkami, które zaakceptowały.

Artykuł 52

1. Niezależnie od notyfikacji dokonanych na podstawie artykułu 48 ustęp 5, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych poinformuje wszystkie państwa, o których mowa w ustępie I tego samego artykułu, o następujących szczegółach:

(a) Podpisy, ratyfikacje i przystąpienia zgodnie z artykułem 48;

(b) Datę wejścia w życie niniejszego Paktu zgodnie z artykułem 49 oraz datę wejścia w życie jakichkolwiek poprawek zgodnie z artykułem 51.

Artykuł 53

1. Niniejsze Pakt, którego teksty chiński, angielski, francuski, rosyjski i hiszpański są jednakowo autentyczne, zostanie złożone w archiwach Organizacji Narodów Zjednoczonych.

2. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych prześle uwierzytelnione odpisy niniejszego Paktu wszystkim państwom, o których mowa w artykule 48.