085 Jarmark iluzji III RP. Jak urzędy i sądy bazują na fikcji zamiast na faktach

 

Jarmark iluzji III RP. Jak urzędy i sądy bazują na fikcji zamiast na faktach

Kiedyś na średniowiecznych jarmarkach oszuści sprzedawali szczeble z drabiny, która śniła się biblijnemu Józefowi. Kupowało się niewidzialną iluzję, czysty wymysł. Dzisiejsze sądy i urzędy w Polsce działają dokładnie w ten sam sposób – handlują fikcją, która nie ma nic wspólnego z Prawdą, Prawem i Sprawiedliwością.

Najbardziej jaskrawym tego przykładem jest instytucja, którą sami prawnicy i Sąd Najwyższy oficjalnie nazywają „FIKCJĄ DORĘCZENIA”.

Jak system urzędowy stwarza fikcyjne fakty?

Urzędy i sądy nie opierają się na rzeczywistości, ale na domniemaniach. Jeśli urzędnik chce nałożyć na Ciebie karę, wysyła list. Nie interesuje go, czy fizycznie jesteś w domu, czy pracujesz, czy żyjesz. Zgodnie z art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) system tworzy prawną iluzję:

• Urzędnik wysyła papier. Listonosz zostawia awizo w furtce.

• Pismo leży na poczcie 7 dni, po czym następuje powtórne awizo na kolejne 7 dni.

• Artykuł 44 kpa mówi wprost: z upływem ostatniego, 14. dnia „pismo uważa się za doręczone”.

Zwróćcie uwagę na te słowa: „uważa się za doręczone”. To nie jest fakt. To jest urzędowy sen! Fizycznie nie widziałeś listu na oczy, ale system uznał, że zostałeś powiadomiony. Od tego fikcyjnego momentu bezlitośnie rusza urzędowa machina kar, nakazów i egzekucji. Wszystko za Twoimi plecami, na podstawie wyssanej z palca procedury.

To tak, jakby ktoś w środku nocy dostarczył pod Twoje drzwi niezamówioną pizzę, wymusił podpis na kurierze, a potem żądał zapłaty pod groźbą kary więzienia. Dokładnie na tym polega ten urzędniczy absurd.

Oficjalny patronat nad kłamstwem

Właściwie nie powinno nas to dziwić, skoro cały ten system stoi na fałszu. Warto przypomnieć słynną uchwałę Sądu Najwyższego (odnoszącą się do art. 233 kk), w której oficjalnie usankcjonowano, że sprawca czy świadek w określonych warunkach ma „prawo do kłamstwa” w obronie własnej. Skoro sam Sąd Najwyższy pozwala, a wręcz nakłania do kłamstwa, to nic dziwnego, że cała machina państwowa operuje na fikcji zamiast na faktach. W Kodeksie cywilnym (KC) jest zresztą podobnie – system potrafi np. „uznać człowieka za zmarłego” na papierze, mimo że ten fizycznie żyje i oddecha. Fikcja zastępuje rzeczywistość.

Pierwsza pułapka: Wymuszenie podpisu i fikcja kontraktu

Wszystko w tym systemie opiera się na przymusie. Gdy idziesz na pocztę, pierwszą rzeczą, jakiej od Ciebie żądają, jest wymuszenie podpisu na tablecie lub zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Dlaczego? Ponieważ system rozpaczliwie potrzebuje Twojej formalnej zgody na wejście w ich fikcyjny świat. Poprzez odebranie listu poleconego domniema się bowiem ustanowienie kontraktu i akceptację urzędowych reguł gry.

Zadajmy sobie proste, fundamentalne pytanie: Jeśli coś jest dobre dla człowieka, to czy trzeba go do tego przymuszać?

Skoro system musi stosować przymus i podstęp, aby wciągnąć Cię w swoje procedury, to czy nie jest to jawny akt przestępstwa, oszustwa i zastraszania? Warto głośno przypomnieć, że znakami rozpoznawczymi (trademark) przestępców od zawsze są: wymuszenie, odbieranie naturalnych praw oraz zastraszanie. Skoro system stosuje dokładnie te same metody, to dopuszcza się jawnego przestępstwa – bo przecież prawdziwe przestępstwo to nic innego jak przestępowanie Prawa. Urzędnicy brutalnie to Prawo przestępują. Bez Twojego popisania lub bez zastosowania bezwzględnej „fikcji doręczenia”, cały ten papierowy zamek z kart natychmiast się rozpada.

Odpowiedź wolnego człowieka: Paszport CLC i wyjście z jaskini Platona

Na to całe korporacyjne bezprawie i próby wepchnięcia człowieka w fikcję prawną istnieje konkretna, międzynarodowa odpowiedź. Każdy świadomy człowiek, który pragnie w końcu wyjść z jaskini Platona i odrzucić narzucany system bezprawia, może uzyskać brytyjski i międzynarodowy dokument tożsamości – Paszport Common Law Court (CLC).

Wprawdzie dokument ten nie jest uznawany przez system korporacyjny jako paszport podróżniczy, ale stanowi on twardą i bezdyskusyjną deklarację suwerena. Jasno precyzuje, że jego posiadacz NIE JEST fikcją handlową (strawman in commerce), fikcją korporacyjną (corporate fiction), podmiotem prawnym (legal entity) ani systemową „osobą”. Potwierdza status żywego człowieka z krwi i kości.

Na jego stronach widnieje fundamentalna prawda, która demaskuje każdą urzędniczą opresję:

„Neither force, nor weapons, nor fear are sources of law” (Ani siła, ani broń, ani strach nie są źródłami Prawa).

Jeśli jakakolwiek korporacja urzędnicza myśli, że za pomocą strachu, policyjnej asysty i papierowych awizo stworzy „prawo”, to jest w głębokim błędzie. Prawo naturalne opiera się na wolności, a nie na przymusie.

Praworządność z dowcipu

Cała ta „praworządność” w Polsce stała się warunkowa – zależna od widzimisię urzędnika i kolejnego pozwolenia ukrytego w gąszczu przepisów. Doszliśmy do takiego absurdu, że do polskiej Konstytucji można by dopisać nowy artykuł:

„Art. 100... (dokładny numer oraz treść artykułu zostaną ustalone przez osobną ustawę): Od dziś w Polsce panuje ścisła praworządność... chyba że ustawa stanowi inaczej.”

Kto ma się bać?

To porażające, że współczesne instytucje wolą bazować na fikcji i urzędowych trikach niż na faktach. Zamiast uczciwego, transparentnego dialogu (np. przez e-mail, który urzędy doskonale znają), państwo woli handlować „szczeblami z biblijnej drabiny”.

To rodzi fundamentalne pytanie: Czy człowiek ma się bać żyć i budować swoje gniazdo na własnej ziemi zgodnie z Prawem Naturalnym, czy to urzędnicy powinni zacząć bać się odpowiedzialności karnej (art. 231 KK) za niszczenie przyrodzonej godności ludzkiej (art. 30 Konstytucji RP) za pomocą fikcji i kłamstwa?

Czas najwyższy przestać kupować iluzje na tym urzędniczym jarmarku. Prawdziwej wolności nikt nam urzędowym dekretem nie odbierze. Prawdziwe Prawo wymaga faktów, prawdy i dobrowolnej zgody (Consensus facit legem), a nie papierowych pułapek.